zaterdag 12 september 2020

Aanvaarden

 Dat is een lastige. Ik merk dat ik dingen waar ik echt niks aan kan veranderen, wel kan accepteren, terwijl er onrust ontstaat als ik dat wel zou kunnen (soms met hulp), maar  nog niet in de praktijk breng. Soms door overmacht, dan weer uit tijdelijke onmacht, of door het nog niet weten hoe. Er schuilt dus een kleine dwingeland in mij, die ik moeilijk kan temmen. Veel denken over oplossingen brengt vaak een goed idee voort, maar tot ik dat kan realiseren, voel ik me toch ongedurig. En die onrust maakt niet happy. Ok er valt mee te leven, zoals met veel dingen het geval is, maar er blijft iets knagen en dat voelt niet prettig. Meestal toon ik het niet, een ander kan er meestal ook niet veel mee, maar ik blijf streven naar een oplossing en dan liefst door mijzelf bedacht en uitgevoerd. Een kleine probleemverwijderdictator schuilt in mij.         Het is geen wereldzaak, maar ik voel dan die kriebel, als een muggenbeet die maar niet stopt met jeuken.   Wat kan ik daar mee? Erover schrijven voor mijzelf. Kriebelnotities, om mezelf inzicht te laten krijgen. Dat geeft vaak helderheid. En dan zie ik wel of dat ook een probleem is dat oplossing vereist of dat ik het een minder dominante plek kan

Gisteren deed ik boodschapjes, genoot van de bergrit en had een fijne dag. Omdat ik vergat knoflook te kopen, vandaag een excuus voor een bescheiden ritje, met de dijk als ontspannen omrijroute. Even wat in huis ontrommelen en weer verder met de Tour, zonder pechvogel Mollema, maar met weer bergen en daardoor grote kans op verrassingen. Geen slecht vooruitzicht, toch? 




4 opmerkingen:

  1. O wat fijn dat je dit schrijft. Jij noemt jezelf een dwingeland. Ik merk dat ik misschien net zoiets heb maar het onzekerheid noem. Het werkt ook op mijn darmen en dat maakt me nog meer onzeker. Ik heb gemerkt dat vechten niet helpt alleen opmerken en dat is heel belangrijk voor mij en rustig doorademen.vechten tegen dit soort eigenschappen helpt denk ik nooit

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Interessant, omdat het je zelfinzicht geeft. Dat schrijven, kriebelen en dictatorschap. Iedereen heeft bepaalde grenzen aan zijn/haar kunnen en dat maakt je geen minder mens. Zag bij een vrouw in mijn straat dat zij de klimop (jaren oud) liet verwijderen. Veel werk, dus huurde ze een klusjesman in. Maar het bespaart haar vanaf nu wel heel regelmatig snoeiwerk wat te zwaar is geworden. Toen dacht ik aan jou.
    En aan mijn klimop. Is het me al dat snoeiwerk nog wel waard. Moet ik een andere soort klimplant gebruiken. Beter beheersbaar dus. Does it sparkle joy zou men zeggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Meisje, meisje, je lijkt precies op een mens.
    Fantastisch goed omschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooi inzicht. Misschien ben ik het omgekeerde. Vrij gemakkelijk accepteren en uit die rust komt dan vaak een onverwachte oplossing.

    BeantwoordenVerwijderen