dinsdag 12 juni 2018

Ouwe hippie

Dat ben ik, onmiskenbaar. Niet dat ik ben blijven hangen en niets waardeer van na 1975 ofzo, dat niet. Ik hou van vele soorten muziek, ook van 1930 of gisteren, maar veel wat in de jaren 60-70 is gemaakt heeft voor mij herkenning en geeft een fijn gevoel.
Hetgene wat me uit die tijd nog steeds aanspreekt is de hoop, het geloof in verandering, idealisme en ongebreidelde levensvreugde. Kont tegen de krib met zijn allen. Vrijheid blijheid.
Natuurlijk idealiseer ik het niet, was er zelf bij en zag de uitwassen die het opleverde ook gebeuren. Kennelijk kunnen veel mensen die vrijheid niet goed hanteren. Maar dat waren uitzonderingen, en velen gingen juist heel goed en omarmden een leven in vernieuwing, niet meer het benauwde beperkende dat na de oorlog de mensen in een korset van burgerlijkheid dwong.
Geen maatschappij zoals in The Stepford Wifes, geen boordje-dasje leven, maar flowerpower, love en peace. Het was een tijd vol verwachting, hoop op ern betere wereld.
Dat mis ik in de materieele, digitale tijd van nu.
Wordt het niet tijd voor een nieuwe tijd? Occupy stierf een stille dood, waar blijft de idealstiese jeugd die in grote getalen weer gaat voor een betere wereld, die hun eigen normen maken, die geloven in anders? Ik hoop erop!

4 opmerkingen:

  1. Wie weekt ze eerst van hun geliefde schermpjes los?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Misschien uit de hoop van jongeren zich nu op een andere manier. Soms zie ik programma's met jongeren over groen leven met dezelfde intentie van vroeger. Alleen toen de stenciltjes en nu de telefoon.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als ik je omschrijving van die tijd lees, snap ik best dat je daar wel eens naar terug verlangt. Het klinkt fijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Die zijn er echt wel; alleen wat minder bedreven in de publiciteit zoeken. Heerlijk dat je zo kan genieten van de muziek.

    BeantwoordenVerwijderen