zondag 10 juni 2018

Muziek

Gisteren trakteerde ik mijzelf op een rondje muziek; opgenomen concerten en docu's kijken. Eerst kwam deel 2 van de Eric Clapton docu aan de beurt. Wat een leven, wat is die van het padje geweest, en hoe alles toch goedkwam. Dat hij nog leeft is een mirakel, en dankzij the blues, zoals hij zelf beweert. Zeer interessant. Daar na kwamen The Doors aan bod, een heel optreden. Wat een geweldige muzikanten, vernieuwend, wat een charisma die Jim Morrisson. Ook hij ontmoette teveel drank en drugs en bezweek te jong.
Een stuk concert van Bob Dylan volgde, toen zijn stem nog grotendeels in tact was. Mooi, mooi.
Ik besloot met een docu over het laatste grote optreden van Jimi Hendrix, ook al zo'n origeneel mens en enorm talent, wat prachtig. Ook hij werd slachtoffer van drugs, al was hij minder zelfdestructief.
Die mensen leefden als kaarsen die aan beide kanten branden. Ze waren door een muur gebroken om hun talenten ten volle te kunnen exploireren, een grens die kennelijk gevaarlijk is, omdat zoveel intensiteit bijna onmenselijk is. Weer een levensles in het creeeren van je eigen realiteit. Wees je bewust van je grenzen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten