donderdag 26 oktober 2017

# beroering

De #metoo heeft veel effecten. Opluchting, schaamte, ontkenning, ongemak, herkenning, het komt allemaal voorbij.
Een afwijzende houding zie je nog al eens langskomen. Naming and shaming wordt als dubieus gezien, sommigen verklaren er moe van te worden, anderen blijven vragen waarom nu pas de openbaarheid er mee in. Wat ze niet begrijpen is dat de schaamte en het ongemak, soms ook de ontkenning jarenlang bij het slachtoffer lagen in plaats van bij de dader. Er is weinig zo ingrijpend in je leven als een verkrachting of manipulatie op seksueel gebied.
 De kerk heeft daar lang een rol in gespeeld, door het seksuele in de hoek van het verbodene te schuiven. Dat heeft gefrustreerde mensen opgeleverd die nogal eens daders werden en slachtoffers die monddood werden  gemaakt. Er zijn veel onnoemelijke dingen voorgevallen door deze mentaliteit. Gelukkig wordt dat taboe doorbroken. Dat nu vrij massaal (al zal het nog steeds een topje van de ijsberg zijn) mensen hun mond open durven te doen, wekt ongeloof, ongemak en wegkijken op.
Door echter zo kritisch te reageren op deze verhalen, toont aan dat er nog steeds een sfeer van ontkenning hangt over dit onderwerp en dat men toch weer met de vingers naar de slachtoffers wijst in plaats van de daders. Dat is een vorm van medeplichtigheid in mijn ogen.
Jelle Brandt Cortius die zijn eigen verhaal deelde, doorbrak voor zichzelf heel dapper destilte en opent de weg voor meer mannelijke slachtoffers om de schaamte te verslaan.Dat is het grootste doel voor veel mensen, het loslaten van je schaamte en het gevoel dat je zelf bijgedragen hebt aan wat er gebeurde. Veel mensen, waaronder ik, hebben niet de behoefte om de daders na vele jaren alsnog aan de schandpaal te nagelen, want vele daders zijn oud of dood . Dan beschadig je hun nabestaanden.Maar als het iemand betreft die nog slachtoffers kan blijven maken, is aktie juist prima.Vroeger waren dit soort praktijken zeker bekend, maar werd er vreemd mee omgegaan. Dat in de kerk kinderen vaak niet veilig waren,  werd regelmatig besproken achter een borrel op verjaardagen, maar tot handelen leidde het niet, .De Gooise en Hollywoodse matrassen waren een bekend fenomeen, maar het leek wel normaal te zijn dat het zo ging.
Om ooms en kennissen  met losse vrouwenhandjes, werd gelachen en gekscherend gewaarschuwd.Niemand riep zo'n man tot verantwoording. Er was grote tolerantie ten opzichte van mensen met een verkeerde mentaliteit. Het wordt tijd dat dat verandert, dat ieder mens gewoon de macht over zijn lichaam heeft en de integriteit van zijn seksuele leven gerespecteerd wordt. Dat mensen niet meer jaren getraumatiseerd hoeven door te leven, met een verwoest leven en relaties totaal verpest, slachtoffers betere opvang krijgen, dat hulpverleners betere instructies krijgen.Het onderwerp is schrikbarend groot in omvang en verdient door iedereen serieus genomen te worden met de intentie het leven beter te maken.
Wanneer komt de overheid met grote kampanjes zoals bij alcohol en telefoneren achter het stuur?
Zoiets als; Nee is Nee. Of ; Sex is geen gewoonterecht. 

6 opmerkingen:

  1. Ik vind er ook iets van. Dat het kinderen overkomt, daar mag van mij een heel ander soort straf aan gehangen worden voor daders.

    Maar ik ben een beetje moe van metoo verhalen over fluitende bouwvakkers en kijkende mannen van tieners en twintigers. Trek je bek dan open. In plaats van schuw of gewoon door te lopen.

    Toen ik zestien was droeg ik een gewone spijkerbroek en een slobbertrui in een kroegje waar ik met vriendinnen iets dronk. Een erg domme medegast besloot aan me te zitten. De eerste keer heb ik zijn hand gepkt en hem dringend en duidelijk opgedragen van me af te blijven. De tweede keer heb ik hem een plauwe pols bezorgd en onvriendelijk beloofd dat hij van een derde keer spijt zou krijgen. De derde keer heb ik hem met een klap buitenwesten op de grond ineen laten zakken. Zijn vrienden verontwaardigd. Dus, hij zat aan me en ik heb hem gewaarschuwd. Foto gemaakt, rijbewijs foto gemaakt en direct bij de politie langsgegaan om aangifte te doen. Die jongen heeft een strafblad aan mij overgehouden.

    Als ik nou niks had gezegd? Als ik nou niet had geweten waar ik moest slaan? Als ik nou niet langs de politie was gegaan? Nou dan had ie het de dag erna vast weer gedaan.

    Als iemand iets zegt en het past jou niet, trek je bek dan open. Als iemand aan je zit mep diegene van je af. Kom in opstand, maar niet met metoo verhalen. Pak degene die het doet aan. Onmiddellijk.
    Nee het zou niet nodig moeten zijn.
    We leven tenslotte op een wereld waar wetten niet nodig zijn, huizen geen sloten hebben en niemand dood gaat aan onbenullige dingen als diarree, niemand honger lijdt en iedereen schoon water drinkt.

    petra

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Kijk daar word ik een beetje misselijk van. Jij duwt mensen terug in de schaamte. Het wel of niet dragen van sexy kleding is niet het issue, ook niet het momdig zijn of van je afslaan als je in een openbare gelegenheid zit. Her gaat niet over fluitende bouwvakkers en kijkende mannen. Ook jij snapt de essentie niet. Ik ben een vrijgevochten ruimdenkende vrouw en kan wel een stootje hebben, maar een verkrachter daar heb je vaak geen verweer tegen zeker als er geweld gebruikt wordt. Normloze mannen maken misbruik en verstaan nee niet. Ook ik hen eens in een kroeg een vervelende vent een optater gegeven, nadat de barman niet reageerde op mijn klacht. Ik werd eruit gegooid, want betreffende klier was een vaste klant= Vaste inkomstenbron. Niemand in de kroeg nam het voor mij op. Bij jou ook niet, geloof ik. En dat is zo raar. Toen ik ooit aangifte deed na een brute verkrachting was de reaktie van de politiemannen tegen mij vijandig. Er werd me verteld dat de zaak geseponeerd werd, wat later niet waar bleek, want ik las het rechtbankverslagje in de krant. Dat en de slechte opvang van mijn huisarts hebben me erg beschadigd. Dat kan zeker beter net als hetrijtje dat je noemt, maar om het als een fact of life neer te zetten, nou nee.

      Verwijderen
  2. De dochters van een collega van mij namen de moedige stap om na jaren eindelijk te vertellen dat hun vader (de man van mijn collega) hen misbruikt had toen ze jonger waren. Mijn collega was totaal van slag en voelde zich schuldig dat ze nooit iets gemerkt had, maar haar dochters waren allang blij dat zij hen onmiddellijk geloofde en bij hun vader wegging. Toen kwam de volgende zware beslissing, ze gingen aangifte doen tegen hun vader, bij de politie deden zij hun verhaal en wilden ook gelijk aangifte doen, alhoewel de dienstdoende agent hen meermalen vroeg of ze echt door wilden zetten en of ze wel wisten dat de gevolgen van hun aangifte zou zijn? En dat ze er beter nog even over na konden denken.Ik snap dat het zijn taak is om duidelijkheid te krijgen, maar toch. Gelukkig waren mijn collega en haar broer erbij en die hebben duidelijk gemaakt dat de meiden al lang genoeg met hun vreselijke ervaringen rondgelopen hadden en dus ook een weloverwogen beslissing gemaakt hadden door aangifte te doen. Vraag me wel af hoeveel mensen misschien toch maar geen aangifte doen als ze gevraagd word of ze door willen zetten ?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Exact, dat zijn de misstanden die nog steeds bestaan. Daar gaat het over.

      Verwijderen
  3. Jarenlang misbruikt door m'n ex. De vader van mijn kinderen. Angst en onzekerheid zorgen ervoor dat je niet gewoon, zomaar even, je bek open kan trekken, Petra. Reacties zoals die van jou en meerdere (vooral) vrouwen, zorgen ervoor dat ik weer een fikse terugval heb ik beleving. Het helpt ons niet!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lieve meid, jij weet hoe misbruik je fnuikt. Jelle BC zei, er gaat elke weer een luikje in je hoofd open. Bij mij ook, daarom blog ik er over.
      Liefs!

      Verwijderen