vrijdag 18 augustus 2017

Spanje

En weer vlogen er mensen door de lucht, gewoon wandelende mannen, vrouwen, kinderen. Nu in Spanje. Weer een auto op dodenmissie. Weer afschuw en onbegrip.
En ik schrik, zoals ik al eerder schrok. Toch al een beetje minder, meer gewend aan geweld in de wereld. Het verschrikkelijke kan ook wennen, zo lijkt het. Dat is een vervreemdend gevoel, dit zou nooit tot  gewenning mogen leiden, niet dood en gewonden en afschuwelijke beelden. Maar kennelijk schermt je geest zich wat af, een verdedigingsstrategie. Ik leg me erbij neer, noodgedwongen, want mensen tegenhouden of op andere gedachten brengen kan ik niet. Ik leef gewoon door, met deze horror als ver decor.
Het zou niet mogen kunnen.

3 opmerkingen:

  1. Bij "veilig"thuis na een vakantie,dacht ik aan de mogelijkheid van een verkeersongeluk. Het gevaar heeft zich uitgebreid.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Helemaal mee eens, ik heb een beetje hetzelfde. Vreselijke berichten en je leeft mee met die mensen, maar verder kun je niks... pfff

    BeantwoordenVerwijderen