Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 2 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



maandag 22 mei 2017

T is de wind mijn kind

Gisteren en vandaag duidelijk aanwezig, die Helderse wind, die ons de bijnaam Tochtgat, opleverde. Gisteren zorgde hij tijdens mijn rit, voor mooie taferelen. Op de dijk, speelde Neptunus' en Aeolus een spel, waarbij ze het zeewater aan de kust opklopten tot schuim. Bollen, die bij de pieren en de waterlijn verzameld hier en daar mooie witte dijkjes opwierpen.  Speelgoed voor wandelaars, kinderen en honden, die genoten van het winterse schouwspel. Fotografen ontdekten bijzondere zichtlijnen om vast te leggen. En de zee vertoonde prachtig golven en klopte verder.
In de duinen was het zalig, want die hielden vriendelijk die kille wind tegen. De meidoorns bloeien nog en voorzichtig de eerstevlieren. Overal rozen, de rimpel-, de duinroos en egelantieren en hondsrozen om het af te maken. Ook de eerste wilde margrieten en klaprozen kondigen toch de zomer echt aan.
In de Vallei was het lentemarkt, kijken, en niets kopen, net als bij de koffermarkters, maar wel lol hebben in de uitstallingen en de mensen.
Vandaag zou het een stuk warmer worden, maar nu is hier de wind een vriend, want die topt het wel af.
Helaas moet ik mij vanmorgen samen met de invalhulp over binnenhuiskwesties buigen, het was ook prima geweest om de orchissen te gaan bekijken.
Het lijkt een kabbelend leven zo, maar geloof me, het is enerverend genoeg voor mij en voldoet zeer.
Ik zit niet overdreven slecht in mijn energie en kan hier goed mee toe door mijn eigen ritme en snelheid te bepalen. Niet stilstaan bij wat niet kan, niet jezelf vergelijken met anderen en de luxe waarderen,dat dit kan. Ik hoef niet te beulen of bedelen om aan mijn eten en onderdak te komen. Ik heb geen familie om te onderhouden en te verzorgen, weinig verplichtingen en net genoeg hulp om deze status quo te handhaven, dat is mooi en eigenlijk rijk leven.
Natuurlijk zouden er voor het mooi dingen beter kunnen. Geen pijn, minder beperkingen, meer hulp, meer geld om dat te financieren, maar dat zit in de mens ingebakken, streven naar beter en meer, het maakt niet persé gelukkiger. Dus ik tel mijn zegeningen liever.

4 opmerkingen:

  1. Ach Vlasje,die zegeningen zijn toch het belangrijkst. Ik was gisteren bij iemand,die alleen kon praten over alles, wat niet meer kon. Dan is het leven zwart.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel wijs, genieten van alles wat er wel is en van alles wat je wel kan. Ben trots op je zelfredzaamheid en het vermogen om dingen voor elkaar krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Klopt; en ben je eenmaal aan het tellen dan zie je steeds meer waardevolle dingen die er wel zijn.
    Wijsheid op maandag.

    BeantwoordenVerwijderen