dinsdag 14 maart 2017

Verliezen

Op mijn leeftijd heb je al veel mensen verloren, maar nu komt de tijd dat je generatiegenoten verliest, de een na de ander. Vreemd en een beetje onwerkelijk. Natuurlijk gebeurde dat eerder ook wel eens, maar nu is het een vast patroon aan het worden en realiseer je je steeds meer dat je tot een uitdunnende groep begint te behoren.
Ik kan er slecht aan wennen. Leeftijdgenoten die al kleinkinderen in de tienerleeftijd hebben. Hordes die met pensioen zijn, de witte en grijze hoofden die opeens oberal opdoemen.
 Natuurlijk vergrijs ik ook, maar ben nog niet grijs allover. Ik voel me enerzijds nog de hippie die helemaal blij wordt van Mick Jagger, maar zie dat veel rockhelden ook al omvallen. Anderzijds hou ik niet krampachtig vast aan vroeger , geniet ook van Jacco Gardner en Douwe Bob, maar verbaas me over de jeugdige gezichten van mensen die al in de dertig of veertig blijken te zijn.
 Ik ben een soort zwevende oudere, voel me nog niet geland aan gene zijde van 50+.

4 opmerkingen:

  1. Van binnen voelt zo anders, dan de spiegel vertelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel eerlijk gezegd, ik hoop het kind in mij vooral niet te verliezen.
    Laat die spiegel maar!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gek he, ouder worden? En nee, ik kan ook niet aan het verliezen van mensen wennen. Daarom geniet ik zoveel mogelijk van iedere nieuwe dag! ♥

    BeantwoordenVerwijderen