zondag 19 februari 2017

Zegen

Nat, regen, voor de natuur prima, in de stad een extra zegen omdat vuil, stof en hondenpoep weggespoeld wordt.
Ik grijp het aan om binnenklusjes af te maken. Het laatste deel van de wandplanken in de keuken wordt schoongemaakt, gister en vandaag verder. De voorraadkast ruimt ook al wat op, en de hobbykast mag ook wel wat minder vol.
Ik lees ook in het boek over zelfobservatie. Het is een voordeel van mijn medische problemen, dat ik zeker mijn lichaam niet als vanzelfsprekend beschouw. Elke dag is het anders, kwaaltjes die opeens weer opspelen, of juist heerlijk afwezig zijn, energie die per dag, per uur kan verschillen. Soms ben ik snel overprikkeld en zoek ik de stilte op, andere momenten heb ik behoefte aan muziek, kleur, reuring. Om het leven zo prettig mogelijk te maken is het nodig voortdurend bewust te zijn van mijn lijf en goed in te schatten wat nodig is en wat beter te mijden. Observeren dus, voortdurend. Dat is een vorm van mindfull zijn die een gewoonte wordt. Het is geen kwestie van kunnen en niet kunnen, mogen en niet mogen, maar meebewegen met de natuurlijke golven van mijn bestaan. Verzet is weinig produktief, vaak zelfs contraproduktief, dus als je goed oplet, herken je de situatie en doe je, vrij van zelfsprekend, hetgeen dat aansluit bij het moment. En de geest beweegt automatisch mee in een natuurlijk bewustzijn. Dat voelt goed en doet ook goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten