maandag 23 januari 2017

Tijd is een raar fenomeen.

Een jaar of twintig was ik, en zij was nog lang geen veertig toen ik haar zag optreden. Adele Bloemendaal was een heel volwassen vrouw toen in mijn jonge ogen, niet oud, zeker niet. daar was ze veel te speels en levenslustig voor. Ze speelde die avond een programma met  Gerard Cox en , ook al overleden, Frans  Halsema, het was 1968 en het heette Met blijschap geven wij kennis.
Ze hadden er zelf duidelijk ook lol in en wij als publiek lachten ons tranen over de wangen.
Van een taxichauffeur hoorde ik dat het drietal na afloop de stad onveilig maakten tot in de vroege uurtjes, en dat Adele daarbij duidelijk het voortouw nam. Ze leefde stevig!

Toen zag je haar steeds vaker op tv, een vrouw die een grote persoonlijkheid had, leeftijdsloos, leek het.
Lang daarna vernam ik dat ze een hersenbloeding  had gehad en nog een en nog een. Voor mij was ze toen een echt oude vrouw geworden, maar erdoorheen zag je nog altijd de vedette, de unieke diva.  Op een gegeven moment kon ze niet meer zelfstandig wonen. Wat triest voor een vrouw die zo eigengereid was, een individualiste die altijd de grenzen opzocht. Dat haar leven, na nog een beroerte nu is gestopt, zal naast verdriet ook opluchting geven bij haar zoon en vrienden.

3 opmerkingen:

  1. Dat laatste wist ik niet. Zeker moeilijk, die afhankelijkheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een heel apart mens was ze! Zij heeft echt het leven geleefd!

    BeantwoordenVerwijderen