Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 2 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



zondag 13 november 2016

Perspectief

In de Volkskrant van dit weekend wordt veel aandacht besteedt aan een fenomeen waarmee ik ook goed bekend ben. Chronisch palliatief. Kanker die nooit meer overgaat maar waarbij je ook nog lange tijd niet in de terminale fase komt.
Je blijft een beetje hangen in een soort grensland, het land van leven waar de dood steeds heel dichtbij blijft. Een raar land, het is moeilijk uit te leggen aan veel mensen, maar ook voor jezelf is het een vreemde manier van leven. Garantie tot de deur, riep eens mijn oncoloog. Dat geldt natuurlijk eigenlijk voor iedereen, maar in gevallen zoals het mijne is het een onwerkelijke werkelijkheid. Toen ik in 2004 een heftige diagnose met slechte prognose kreeg, leefde ik werkelijk alsof het mijn laatste periode op aarde was. Kijk de krokussen; misschien de laatste keer, hallo
 de zomer, misschien mijn laatste en zo ging het door. Het was erg leven in het nu, zeer intensief en blij en ik keek weinig vooruit. Ja ik schreef een testament en maakte wat beslissingen ook over niet-behandelen en euthanasie, maar verder leefde ik per dag.
Toen na enkele jaren bleek dat ik toch doorleefde en eigenlijk niet de tekenen van een verslechtering vertoonde (ondanks enkele malen vals alarm), verschoof mijn perspectief; er bleek toch sprake van een morgen en zelfs een (zuinige) toekomst. Ik wist er even geen raad mee, hoe moest dat nou verder, wat kwam er aan toekomstverplichtingen (huisonderhoud enzovoort) op me af, het was best eng eigenlijk die toekomst. Maar ook dat idee wende en toen ik zelfs een brand en de gevolgen daarvan overleefde, weer enkele vals-alarmen doorstond, was ik wel verzoend met het leven voor nu en straks. Ik leerde om in het nu te blijven leven en zorgen en toekomstzaken op een lakonieke 1 voor 1 manier te lijf te gaan. Het is nu twaalf jaar later en ik ben er nog steeds. Nog steeds een wankel toekomstperspektief, maar het is zeker niet onmogelijk dat ik nog wat aan vastknoop. Het is goed. Het is een kado, het is wat het is, met een lijf dat vele sporen draagt en weinig energie, weinig mobiliteit en beperkte mogelijkheden, maar een gegeven paard........ Goed dat er nu meer aandacht is voor deze groep mensen die het niet makkelijk heeft en waarvoor weinig begrip is.

Laatste nieuwsen; de boomverzorging gaat waarschijnlijk door en zal in gedeelde betaling met buren (die er zo'n last van lijken te hebben) geschieden. Datum nog niet bekend.
Blikzem, hun kat, kwam vanmorgen opeens aanlopen, dat is dus een goede zaak.
De watervrager kwam langs en heb hem verteld wat ik over een aantal zaken denk en hoop dat hij er zijn voordeel mee doet. Er lijkt iets meer schot in de hulpverlening te komen en dat is hard nodig. Gelukkig slaapt hij in een auto met de honden, redelijk warm en beschut.
En ik dwaal prettig onzeker rond in mijn leven in een vacuüm .


2 opmerkingen:

  1. Toch denk ik, dat mensen zoals jij een baken kunnen zijn voor die anderen,die nog knokken en overleven in hun beginperiode van ziek zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees je blog al geruime tijd en ik heb respect voor de manier waarop je in het leven staat.

    BeantwoordenVerwijderen