dinsdag 1 november 2016

leven als een armadillo

Als gordeldier leven valt nog wel mee, tot dusver. Beetje ziekig, maar niet echt erg. Jeuk? Niet heftig, meer irritatie en branderig en pijnlijk gevoel. Het lijkt zich niet uit te breiden en ik waak ervoor te krabben. Het is het vocht in de blaasjes dat zo besmettelijk is, dus zolang je daar niet aankomt valt het wel mee. Ik heb allerwege bekend gemaakt wat er aan de hand is dus mensen met heel kleine kinderen, nooit waterpokken getroffenen en bangerikken kunnen me mijden. Gaat vanzelf wel weer over en ik hoop dat ook de pijn niet blijft hangen, zoals nog al eens schijnt te gebeuren. Ik vertrouw op diverse alternatieve middelen; cbd-olie, oregano-olie, vitamine C en B in overvloed en verder extra gezond eten en drinken.
Ach het is gewoon het zoveelste kiezeltje op mijn  levenspad en ik heb erger mee gemaakt.
Mijn leven is vervuld van taai ongerief (dank aan Theo Thijssen voor deze mooie uitdrukking, prachtig boek, trouwens) en ik heb al lang besloten dat het slechts om kleinigheden gaat die het grote geheel niet teveel negatief mogen beïnvloeden.
Ik kijk naar buiten en zie zowel voor als achter het huis een kleurenpracht van herfstbomen en struiken, Elke dag word ik op een spreeuwenballet getrakteerd. De kachel is warm en de katjes aanhalig. Lektuur, boeken en andere zaken vermaken me en lieve mensen om me heen steunen me. Ik lach heel wat af en heb het meestal enorm naar mijn zin.
Ik ben blij dat vandaag een einde aan het zwerfbestaan van W met zijn honden is gekomen en dat wandelbuum nog steeds droog is. Dat vriendin J zo goed gaat en dat de zon elke ochtend opgaat, terwijl ik in mijn warme bed het oplichten van de dag kan bekijken.
Er is veel om dankbaar voor te zijn en tevredenheid overheerst mijn levensgevoel.
Kom maar op dag, week, rest van mijn leven!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten