Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 2 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



zondag 2 oktober 2016

Het tijdige

Tijd blijft een kneedbaar begrip. Snel of langzaam verlopen ervan geeft al aan dat het meer een emotionele belevenis is, dan een onwrikbare zekerheid. Sommige periodes vliegen voorbij, andere zijn traag als stroop en dan wisselt dat ook nog eens om de haverklap. Volslagen ongrijpbaar.
Ik hou erg van het tijdloze gevoel. Als ik buiten ben, rijdend langs de dijk, zou ik uren zo kunnen doortuffen, was het niet dat de dijk bij Huisduinen overgaat in het strand en dat zand rijdt niet echt lekker...
Als je in een spannend boek bezig bent, kan de klok ongemerkt grote sprongen maken, zonder dat je je bewust bent van het verstrijken. Ook bij bezigheden die je helemaal opslorpen, kan dat gebeuren, je vergeet dan zelfs te eten bijvoorbeeld.
Dat ervaren, dat een worden met waar je bent ongeacht de kloktijd, is iets magisch, iets wat volgens mij een glimpje van de eeuwigheid laat zien.  Pijn verdwijnt, onrust en  de veelheid van prikkels die je normaal ervaart, worden allen iets buiten jezelf terwijl ze normaal juist in je lijken te zitten. Het toont aan dat je die ervaringen kunt verdringen, al lijk je dat op zo'n eeuwigheidsmoment niet bewust te doen. Meditatie probeert dat ook te bereiken, volgens mij, maar dat kost heel veel oefening, terwijl het dan vanzelf gaat. Wel lukt het me, in een bepaalde mate, om bewust pijn en verdriet wat meer buiten mijzelf te plaatsen, door het onpersoonlijk te maken; ik heb pijn, wordt dan: er is pijn. Dan ontken je het  bestaan ervan niet, maar verpersoonlijk je het ook niet. Voor mij werkt dat goed, het is dan iets wat er is, maar waarvan ik geen lijdend voorwerp ben.
Tijd, bestaat het wel echt? Is het niet een zich oneindig uitgebreid nu?

3 opmerkingen:

  1. Mooi Vlasje, je gedachten over tijd. Het is een onderwerp dat mij ook boeit en waar ik toevallig? ook net over geschreven heb n.a.v. het boek Kairos van Joke Hermsen. Je zult het prachtig vinden. Ik zal het je sturen per post dan kan je het lezen (komt wel een keer terug). Het magische tijdloze (flow) heb ik al tekenend ook wel eens ervaren, bijzonder is dat. Fijn dat je de pijn en het verdriet enigszins een halt toe kunt roepen, zodat het wat draaglijk wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Net jouw post gelezen, wat mooi dat we zo aansluiten en dat je dat wilt delen. Ja, ik voed mijn insteek ook graag met aansluitende boeken en vind dit weer een bewijs van gedeelde zielenverwantschap. Lief en in liefde aanvaardt.

      Verwijderen
    2. Ja wonderlijk hè, dat we zo gelijkerTIJD over hetzelfde onderwerp schreven. Ook met onze voorkeur voor boeken met een wat beschouwende ondertoon zijn we aan elkaar verwant. FIjn is dat Vlasje, dat we elkaar hierin maar ook letterlijk zo vonden! Ik kijk uit naar een volgend bezoek in de winter en het boek is naar je onderweg!

      Verwijderen