maandag 17 oktober 2016

Aanloop

Na een paar dagen veel aanloop, was gisteren heel stil en rustig. De watervrager kwam slechts terloops even langs en verder was er radio tv, wielrennen opruimen en lezen.
Op zondagmiddag  op Net 9 is er al een poos een marathon van Hoarder-afleveringen. De eerste drie de laatste 3 van de week ervoor en dan drie " nieuwe" afleveringen. Het inspireert me nog steeds; het zien hoe andere mensen in onze ogen redeloos vasthouden aan veel en nutteloos en als t lukt dat te veranderen, de ruimte die hun leven terugkrijgt. Gisteren was het een voormalig topmodel, die altijd ruim in het geld had gezeten en zich omringd had met materie, kleding, accesoires, en allerlei leuke hebbedingetjes. Twee appartementen en twee opslagboxen boordevol, tot het geld op was. Deze wereldvreemde dame kwam er niet uit en dreigde uitgezet te worden, maar ze kon het niet overzien en verzonk in haar voormalige weelde. Triest, een andere zaak betrof een voormalige popmuzikant die allerlei trofeeën uit zijn vroegere leven had verzameld en daarnaast veel verliezen had geleden. Deze man leek er wel uit te komen.Ik las op internet dat hij inmiddels met ernstige gezondheidsproblemen in een ziekenhuis lag, daardoor zijn hypotheek niet meer kon betalen en dat zijn zoon een inzameling voor hem was gestart.
Het is geen ramptoerisme of sensatielust wat mij naar deze programma's trekt, maar herkenning en de wil om wel mijn eigen lot in de hand te nemen. Zoals ook bij de dijkzwerver en overleden vriend D zie ik vaak patronen in mensen die ze niet zelf kunnen verbreken en die ze gevangen houdt. Ik snap hoe menselijk het is om je af te schermen van een ongenadige wereld via gedrag/gewoontes/verslavingen en als het een tijdje verlichting geeft is het vaak een zichzelf vermeerderend probleem geworden in plaats van een oplossing. Veiligheid moet je in jezelf vinden, de wereld is bedreigend, mensen zijn vaak veroordelend en oninlevend, het toeval kan altijd toeslaan. De dood is nooit ver weg, en je komt alleen ter wereld en gaat er ook in je uppie weer weg en ondertussen overkomt je vaak veel narigheid en lijd je pijn. Het is niet anders, kijk dat in de ogen, loop er niet voor weg en maak je flexibel, zelfredzaam en jezelf je beste vriend, dan is het goed uit te houden en is je leven de moeite waard.
Ik neem al een voorschot op mijn Kerstretraite door vaak over dit soort dingen te lezen en na te denken.

1 opmerking:

  1. Maar die basis,die kracht in jezelf ,die veiligheid geeft, is zo vaak afgedekt door opvoedig, of omgeving. Zo jammer.

    BeantwoordenVerwijderen