zaterdag 2 juli 2016

Normandie

Een van mijn weinige vakanties buiten Nederland, was met een vriend naar Normandië. We verbleven met ons tentje aan de kust in een klein plaatsje. We bezochten Normandy-beach, het Museum daar en ook de kerk die zo'n rol speelde bij de landing van de invasie troepen, omdat hier lang een parachutist aan de toren hing. Een landschap vol geschiedenis.
Vlak voor het einde van mijn verblijf bezochten we ook Mont St. Michel, een toeristentrekker van jewelste. De Tour de France start in deze regio, dus hiernaar kijken is een beetje Memorylane voor mij.
Mooie afleiding van de vlieg die steeds in mijn hersenpan rondzoemt met verhalen over D. O ja, hier was hij gek op, dat vond ie niets, daar hebben we samen veel over gepraat, daar hadden we altijd meningsverschil over. Waar die vlieg vandaan komt? Belangrijker is dat ie me een beetje met rust gaat laten.
De berichten uit Alkmaar zijn niet hoopgevend, ondanks dat hij iets meer lijkt te reageren op bv aanraking, is er vooral weinig hoop dat het echt ten goede keert.
Waarom hij de knop in zijn leven zelf niet omzette, vroeg iemand; iets is een levenspatroon als het vanaf je 15e zo centraal in je leven staat. Als je jeugd niet echt leuk is geweest, je misschien wat psychische zwakheden hebt geërfd en uit een cultuur komt waar drank altijd een getolereerd roesmiddel was, is drank een kameraad, een veilige plek, een zelfmedicatie en nog veel meer in een leven. In de jaren 50 en zestig werd niet veel gekeken naar de achtergronden van kinderen en eventuele psychische problemen. Na je twintigste weet je zelf niet dat je misschien een probleem hebt, omdat je een eigen modus hebt gevonden om het leven te lijf te gaan, hoe destructief dan ook. En als je dan ook nog van niet-praten over emoties en een vent moet flink zijn doordrenkt bent, tja. Heb er over geprobeerd te praten, maar alleen onder invloed opende hij zich een beetje, maar daarna werd dat gauw weer weggesloten. Het heeft te maken met levensangst denk ik, alcohol is dan een smeermiddel en een verzachter, de gedachte om dat kwijt te raken is misschien nog angstiger dan de gevolgen ervan dragen.

3 opmerkingen:

  1. Ja het zal ook een houvast en middelpunt van zijn bestaan zijn geweest. Dat wil niemand kwijt.

    Dat het jou toch blijft bezighouden is ook logisch.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat ben je toch een superfijne,trouwe en lieve vriendin!
    En natuurlijk kon je je vriend niet redden.
    Mijn buurman is 67 geworden. Hij was zo'n lieve oude peer toen ik hier ging wonen als jonkie van 20. Ik heb hem echt gesmeekt om te stoppen met drinken. Uiteindelijk was hij echt helemaal geel en zei hij, meissie vind je mijn leven nu nog niet genoeg geweest?
    Het was echt zo'n toffe lieve buurman. Zat hij op de kade op een bankje bootjes te kijken met zijn fles bier.
    Gewoon zo lief.
    Het doet verdriet, Vlas.
    Hou je haaks!
    Esther
    Luv!

    BeantwoordenVerwijderen