vrijdag 29 juli 2016

En nu...tolerantie verder

Het word me duidelijk dat veel bloggers niet veel mensen in hun eigen kring hebben die ronduit intolerant zijn, of toch wel?
Als je naar je gekozen vrienden kijkt valt het misschien mee, maar bij collega's, kennissen, buurlieden etcetera dan kom je wat anders tegen. Soms in onverwachte hoek blijken mensen er hele domme, of enge ideen op na te houden. Mensen die ik kende als aardige, vriendelijke behulpzame luitjes, blijken soms opeens zich te manifesteren met vreselijke veroordelende , racistische , discriminerende ideeën en die zonder enige gene luid en duidelijk rond te strooien. Die jou, als je hier tegenin gaat, zien als een staatsgevaarlijke Alien.  Ik schrik me geregeld rot. Zelfs mensen die dichterbij staan blijken besmet door deze gedachten. Je vraagt in het begin, en later ook niet expliciet naar hun mening over vreemdelingen, joden, homo's, vluchtelingen etc, het komt alleen op een zeker moment wel eens ter sprake en dan val ik vaak van mijn stoel. Erover discussiëren is bij voorbaat kansloos, ze zijn rigide in hun opvattingen.
Het is lastig dat je beeld van zulke mensen opeens verschuift en je ze eigenlijk het liefst uit de weg zou gaan. Soms kan dat, vaak is het contact oppervlakkig en veilig houden de enige mogelijkheid, maar soms weet je niet meer waar je staat, niet alleen omdat jij hen veroordeelt (eigenlijk) maar zij jou net zo hard en de niet te vermijden  omgang zeer stroef en pijnlijk wordt.
Soms is het een bedreigend gevoel, dat jijzelf gezien wordt als zeer afwijkend en niet serieus te nemen.
Ooit waren het obscure types, vaak een beetje sneu zelfs, die zich of overduidelijk manifesteerden, of in achterkamertjes samenschoolden, nu lijkt het algemeen en aanvaard.
Hoe blijf ik bij mijzelf, zonder te loochenen, maar ook zonder in zinloze diskussies te verzeilen?
Hoe zet ik, verder heel aardige types, zoveel mogelijk uit mijn leven?Op FB is ontvrienden maar een druk op de knop (en ik doe dat onbarmhartig als mensen zich inhumaan manifesteren), maar in real life?



3 opmerkingen:

  1. Ik roep wel een nijdig tegen mijn man "Word toch PVV-lid!". Toch voelt het triest,als iemand licht discriminerende opmerkingen maakt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Op mijn werk heb ik er regelmatig mee te maken, helaas. Als er klachten zijn over de bezorging wordt regelmatig gezegd 'ja, het was zo iemand met een tintje, dus daar zal het wwel aan liggen' (of iets in die strekking). Ik voel me daar bijzonder onprettig bij, opgelaten zelfs, omdat ik ook niet weet hoe ik erop moet reageren. Die persoon belt tenslotte met een probleem en niet om te discussieren over racisme oid. Maar naar voelt het wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Discussiëren helpt vaak niet, maar ik blijf toch proberen tegengas te geven. Zie ook wat Mirjam daarover gisteren al schreef. Als mensen dan toch verder aardig, vriendelijk en behulpzaam zijn, beschouw ik het maar als een beetje dom en angstgedrag. En het ligt er maar net aan hoe dichtbij of veraf iemand verder in relationele zin van me af staat, of ik met zo'n persoon om blijf gaan. Al zal ik wel altijd een reserve houden ten opzichte van ongenuanceerden.

    BeantwoordenVerwijderen