woensdag 30 maart 2016

Rode draad, blauwe knoop

In mijn leven komen bepaalde zaken altijd weer om de hoek kijken. Ik heb een aanmerkelijk aantal koks door mijn leven wandelen en met katten heb ik ook een natuurlijke binding.
Iets minder is de bijdrage van drank in mijn en andermans leven, waar ik steeds tegen aanloop.
In diverse takken van mijn familie zijn drankneuzen te vinden, mijn pa stierf eraan en ik worstelde zelf ook met onmatigheid op dat gebied.
Al bijna twintig jaar terug stopte ik cold turkey met drank en nicotine en dat was een heel goede stap. Ik was misschien geen echte alcoholiste, maar mijn omgang met dat vocht was niet gezond, we waren te verknocht.
Mijn diverse vriendjes spuugden er ook niet in en de jaren 60, 70 en 80 waren die van rijk besprenkelde feestjes en uitjes.J., mijn eerste grote liefde, kon er ook wat van en samen verkenden we regelmatig de horeca ter plaatse. Echt fijn was dat niet, want hij had geen erg goede dronk over zich.
D. Waar ik jarenlang een stoplichtrelatie mee had, ontmoette ik in de kroeg en dat was een natuurlijke habitat voor hem. De vele ruzies hadden vooral als oorzaak de drank. Ik verbrak de relatie, maar de vriendschap bleef en voor hem de drank ook.
De losse vriendjes en korte romances die ik kreeg waren ook meestal alcohol-gerelateerd. Een daarvan was L. Waarvan ik al snel doorkreeg dat hij een zeer stevig drankprobleem had, waardoor ik afhaakte. Toen mijn moeder in een verpleeghuis terecht kwam, bleek L. Daar ook net opgenomen te zijn met een zware Korsakov diagnose. Ik bezocht hem regelmatig en zorgde dat hij in een gespecialiseerde instelling in Dordrecht terecht kon, niet meer tussen oude demente mensen, en dichter bij zijn enige zus.
D. bleef een vriend, maar ik constateerde al twintig jaar terug dat hij steeds moeilijker in de omgang werd en slecht funktioneerde in vele opzichten.
Twee jaar geleden werd ik benaderd door een oude kroegkennis, die zwaar verslaafd was geraakt en in Schotland ging afkicken. Of ik zijn buddy wilde worden. Hij is clean, maar ons contact verbrak toen hij afknapte op adviezen die ik gaf. Maar het schijnt nu wel goed met hem te gaan.
Het contact met D. werd zo moeilijk dat ik het verbrak, maar is hersteld omdat hij en ik allerlei lichamelijke problemen hadden en elkaar op de hoogte hielden. De diagnose
Korsakov heeft hij als zorgmijder nooit gekregen, maar is wel duidelijk zonder dat.
Nu hij ook ernstige hartproblemen heeft ( ws ook alcohol gerelateerd) wil ik hem toch niet helemaal laten vallen, hoewel hij met zijn grensoverschrijdend gedrag het mij wel moeilijk maakt. Hij maakt veel inschattingsfouten en neemt onverstandige beslissingen en zou eigenlijk begeleiding nodig hebben. Zonder dwang accepteert hij dat niet, dus ik kan niet anders doen dan proberen hem de weg een beetje te wijzen. Zijn huisarts heb ik op de hoogte gesteld en de specialist is, lijkt het, ook op het goede spoor. De kunst is om een gulden middenweg te bewandelen, niet mezelf laten bestempelen tot zorgverleenster, mezelf afschermen tegen zijn grenzeloosheid, en hem toch het gevoel geven dat hij nog 1 vertrouwenspersoon in zijn leven heeft. Ga er maar aanstaan. Maar toch probeer ik het zo te doen.

5 opmerkingen:

  1. Hoort trouw zijn ook bij jouw rode draad?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O, ja, zeker! Ben erg trouw in vriendschappen. Soms te.

      Verwijderen
  2. Kalmte,moed en wijsheid dat is heel belangrijk. Laat niet over je grenzen gaan.Blijf bij jezelf.Sterkte en petje af voor je

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat zal nog niet zo simpel zijn! Ik bewonder je om je wilskracht het te proberen!
    Sterkte en succes!

    BeantwoordenVerwijderen