vrijdag 22 januari 2016

Doenig

Gisteren dus met vriend D. naar de cardiopoli geweest en boy, wat heeft die nog een mazzel. Na een ECG werd de fietstest maar overgeslagen en kwamen we bij de dokter zelf, die vertelde dat er hartfalen met angina pectoris was vastgesteld. De kransslagaderen waren nog niet zo aangekoekt dat direct ingrijpen nodig is, maar er moet wel gezond geleefd worden en een bergje medicatie aan te pas komen. D. werd ernstig toegesproken en was danig onder de indruk, al was hij blij dat er gen operatie of dotteren meteen noodzakelijk werd geacht.  Over twee maanden terug komen.
We gingen samen naar de apotheek, waar hij zijn recepten inleverde en ik tot mijn grote vreugde de antibiotica voor mijn opstandige blaas kon meenemen.
Vanmorgen vond ik een zeer knullig briefje van de urologe in de bus, waarin ze voornamelijk zegt, zich van de prins geen kwaad te weten , niet te weten wat er aan de bali (zo schrijft zij het) wel of niet gebeurd is. Zij vindt het spijtig dat ik het zo ervaren heb, en dat ze de assistenten zal vragen te reageren. Beslist een onvoldoende dus, deze reaktie, want als ze het niet weet, dient ze het te onderzoeken, aangezien de artsen hoofdverantwoordelijken van de afdeling zijn. Ik wacht die andere reaktie maar af en dan gaat het ws door naar de klachtencommissie en ga ik naar de huisarts om andere oplossingen te bespreken in plaats van mij verder bloot te stellen aan deze van onbekwaamheid en denigrerendheid aan elkaar hangende afdeling.
Vanmiddag bezoek ik vriendin N. ter ere van haar verjaardag en zondag is er een feest in een kunstgalerie, georganiseerd door vriendin J (die een jaar terug de diagnose keelkanker kreeg) om iedereen te bedanken. Met levende muziek!
Dat ik wat moe ben van alle commotie en de voortwoekerende blaasontsteking is dus niet zo gek. Zoveel mogelijk lief zijn voor mijzelf is dus het parool.

1 opmerking:

  1. Dat valt gelukkig mee voor vriend D. Nou die afdeling urologie nog een oplawaai verkopen.

    BeantwoordenVerwijderen