donderdag 14 januari 2016

ALLES EN NIETS

Martine van Min of Meer schreef een paar stukken over haar neiging te intensief bezig te zijn met therapieën, voeding, inkopen etc. Heel herkenbaar voor mij. Ook ik heb die neigingen. Nooit zo verbeten en langdurig als zij beschrijft, maar ik heb er zeker een handje van gehad en nog neig ik naar TE.
Toch ben ik er veel relaxter onder geworden sinds ik de kankerdiagnose kreeg, elf jaar geleden. Ik besefte toen meteen dat tegen kanker niet te vechten , verliezen of overwinnen was, maar dat ik zou doodgaan, zoals ik dat hoe dan ook ooit zal doen, alleen was de datum (leek het) nu wat naar voren geschoven. Het is elf jaar later en ik heb niet gevochten , niet mijn heil gezocht in allerlei al dan niet plausibele theorieën , nee ik was vooral gespitst op het leven, in volle aandacht en met veel plezier. Daar was voor nodig dat ik goed voor mijzelf zorgde, ook niet alle medicatie klakkeloos zou aanvaarden, net als onderzoeken en behandelingen. Het ging er om mijn lijf zo goed mogelijk te steunen in  zijn werk, en immuunsysteem. Opbouwen in plaats van het afbreken te stimuleren. Ik at al heel gezond, dronk en rookte al jaren niet meer en voelde me, relatief gezien, goed er bij. Dit heb ik wel wat aangescherpt. Wat is positief voor me en wat negatief. Ik bleef er best wel over lezen, maar dacht meer in grote lijnen dan in vaste regimes. Er viekl veel van me af, omdat ik accepteerde dat mijn invloed niet al te machtig was, maar dat ik allicht kon proberen het zo goed mogelijk te doen, zonder dat het een heilig moeten was. Ik eet dus voor 90% biologisch, eet paleo en koolhydraat arm en dat is een prima keuze tot dusver. Ik voel me er steeds prettig bij, kan inzinkingen goed opvangen en ben er nog na elf jaar.
Het heilige moeten van iets dat niet bij me past (alleen maar rijst eten, kiwi's met schil en al, exotisch dingen die net eens echt lekker zijn) is verdwenen. Ik lees nog steeds over voeding en dergelijken, maar hooguit om er af en toe een nieuw idee van op te doen, niet om alles letterlijk op te volgen en me daar aan vast te klampen in hoop of verwachting dat dat de sleutel tot een compleet gezonde eindeloze toekomst zal zijn. Nee, elke verbetering is mooi meegenomen en het in staat blijven zo prettig mogelijk te leven gaat voor het rekken van mijn leven of onrealistische hoop te koesteren. In het nu zijn en mindful, zijn diep in me geworteld en maken mijn leven wonderlijk fijn. Je kunt niet alles hebben, of wel? Het voelt als een vervuld leven.  Mijn motto; IS DAT ZO? blijft een leidraad, ook hierin, want geloof in wonderen is onrealistisch, maar de mogelijkheid kan wel open blijven, zolang je er geen verwachtingen en grote hoop aan vastknoopt, maar gewoon genoegen nemen met wat is en deuren op kieren laten staan voor wat je nu nog niet kunt weten.

2 opmerkingen:

  1. Soms denk ik wel eens bij een blog van je "zal ik het doorsturen naar...?".Maar doe het niet.Voorzichtige opmerkingen komen ook niet binnen. Ieder mens heeft een eigen weg te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ja ;-). Ik geloof nog steeds in de sleutel. Als ik dit doe dan dat. Dat gebeurt natuurlijk nooit. Dat weet ik wel maar dat moet nog indalen.
    Mooi hoe jij het beschrijft en ermee omgaat, dat is inspirerend voor me.

    BeantwoordenVerwijderen