donderdag 3 december 2015

Onmacht

Gisteren was een dag die veel tranen bracht. Normaal ben ik niet zo'n jankerd, maar nu was het raak. Waarom? Groot gevoel van onmacht. Te horen krijgen dat een lief mens aan het aftellen is, is heftig. Je kunt niets doen, niets veranderen, en toch gebeurt het en word je geacht daar vrede mee te kunnen hebben. Zo makkelijk is dat niet.
Daarbij de onderzoeken vrijdag en het moeten plassen dinsdag- met een herkansing op woensdag- die nogal wat van een mens vragen. Het nucleaire onderzoek in het voor mij verre Alkmaar. Gelukkig was er het aanbod om mij te rijden, maar evengoed een vermoeiende zaak. Het onderzoek zelf dat zeer onaangenaam was qua pijnlijke plasdrang en onprettige nawerking van de ingebrachte stoffen. Dan verplicht plassen op en vroeg tijdstip, waarbij men had verwacht, maar niet gecommuniceerd,dat ik met volle blaas op een hotsknotsende  scootmobiel naar het ziekenhuis kwam, hetgeen teveel verwacht is, omdat ik 's ochtends wakker wordt en meteen moet plassen en dat echt niet kan ophouden. Ik had net zo goed thuis de urine kunnen opvangen en dan meteen daar naartoe brengen. Mensonvriendelijk.
De strijd om die voorzieningen te krijgen waar ik eigenlijk recht op heb, geen luxe, maar broodnodig volgens de zorgplicht die de regering heeft, maar doorschuift naar gemeentes die het ook niet echt nakomen,  het is erg energievretend en geeft je het gevoel een bedelaar te zijn en een last aan ieders been, en dat is juist de makke, het gebrek aan energie en slecht herstellen van in het rood komen.Kortom het was een dag dat ik me nogal moedeloos voelde.
Maar vroeg nar bed en lekker een interessante docu kijken met de Chromecast, een goede nacht en ik ben weer  redelijk mijzelf.
Gisteren kreeg ik een telefoontje van een aardige WMO-mener die vertelde dat de goedkeuring voor een andere scoot en een rollatorrek de deur uit is en dat ik voor het einde van het jaar verlost zal zijn van de leenscoot, die juist het model is, waar ik nooit meer op had willen rijden, wegens instabiel en weinig  vering en levensgevaarlijk gashendelsysteem. Een nieuwe... weinig kans, maar ja het is hopelijk een verbetering. Meer huishoudelijke hulp omdat ik nu extra medische problemen heb is onwaarschijnlijk. Tja, wat hebben de minvermogende zieken en gehandicapten het toch goed in Nederland, menen sommigen.Ze vergeten dat ik van een kale AOW al meer moet betalen (ongeveer een maand inkomen per jaar aan extra zorgkosten) en dat de rek er dan wel uit is om zelf nog meer te kunnen ophoesten.
Dit is geen klaagzang, maar het benoemen van dingen waar ik tegen  aanloop, en die zelfs en optimist als ik en huildagje bezorgden. 


8 opmerkingen:

  1. Wat een verdrietig nieuws waar je mee begint. Logisch dat je dat je daar een jankdag over hebt. En dan het feit dat je zo moet strijden voor iets dat dringende noodzaak is en waar je liever helemaal niet om zou vragen. Het is afschuwelijk dat economische motieven het altijd winnen van de sociale. Onbegrijpelijk, onfatsoenlijk en a-moreel.
    Sterkte Vlas!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. zoooo herkenbaar.Maar het ventiel moet soms even losgedraaid worden en dan is het janken geblkazen. Maar good ook anders ploft de zaak als je ff niet ontlucht.Het wordt er niet fijner op als je niet veel te makken hebt. Weet er alles van. Maar leve het netwerk de zelfredzaamheid van de burger. Of je dit nu wel of niet hebt of kan boeit de politiek niet.Probeer toch maar te genieten van een fijne dag. Je doet het geweldig

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is ook veel in korte tijd.Door je intelligentie kun je misschien oplossingen bedenken. Maar ook zie je juist het scheve van onze "welvaartsstaat" zo goed.Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een verdrietige dag, soms moet een mens even ontladen na zoveel tegenslag. Het zijn nu ook nog donkere dagen waarvan je depri kunt worden. Hoe positief je ook in het leven staat, en hoe vol de koelkast ook ligt, of hoe warm de kachel ook brandt, soms is het gewoon even allemaal teveel. Veel sterkte.
    groet, Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een verdrietig nieuws.
    De zorg laat echt te wensen over. Je moet zoveel zelf betalen. Ik help mijn moeder veel, zij woont gelukkig vlakbij. Mijn broers wonen veel verder weg en werken nog allemaal. Dan wordt het ook moeilijker.
    Ik wens je heel veel sterkte en huilen..... het kan enorm opluchten.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Vlasleeuwenbekje, je hebt het grootste recht om verdrietig en boos te zijn. Ik vind dat jij ook heel goed kunt verwoorden wat heel veel Nederlanders denken en helaas ook moeten doorstaan en meemaken. Kun je hier niets mee doen? Als je daar momenteel de energie niet voor hebt ( wat ik mij heel goed kan voorstellen hoor) misschien op een later tijdstip. Misschien kun je een ingezonden brief naar een krant sturen of politieke partijen aanschrijven over jouw situatie. Het is toch potjandikke te zot voor woorden hoe instanties met mensen die zorg nodig hebben omgaan. Wens je heel veel sterkte toe

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Een warme knuffel. En janken mag! Het kaasschaven van ons sociale systeem wordt door jouw blog maar al te duidelijk.

    BeantwoordenVerwijderen