woensdag 2 december 2015

Groot respect

Al een poos volg ik  maartje.nl. Over optimisme en aanpassing/acceptatie gesproken........
Daarom deel ik de laatste.






Nieuw artikel: Lifting the veils


Je hebt je ingeschreven voor updates op de website en er is een nieuw artikel geplaatst.

Lifting the veils


Mensen vragen zich wel eens af of ik mij niet verveel, ik kan je vertellen dat je je geen moment verveelt als je woont in een lichaam als deze . Er gebeurt altijd wel iets, meestal gebeurt er iets waardoor iets anders niet kan gebeuren. Zo gebeurde het vandaag dat ik nauwelijks op mijn benen kan staan, waardoor het bijvoorbeeld niet zal gebeuren dat ik een wandelingetje met Abel kan maken. Of even beneden kan zitten. Of in mijn tuinhuisje kan zijn.
Ik heb daarbij behoorlijke hoofdpijn, duizelingen, misselijkheid en last van oorsuizen waardoor het nauwelijks mogelijk is afleiding te vinden in het kijken van een film of het luisteren naar muziek. Dus ik lig, in stilte, te zijn.
Ik vroeg mij af of het mij misschien zou lukken om even te douchen. Ik heb een douchestoel maar ben meestal te eigenwijs om daarop te gaan zitten. En, als ik mij echt heel beroerd voel biedt een douchestoel ook geen veiligheid, voordat je het weet lig je ernaast en zie je van heel dichtbij hoe het douchewater door het rooster wegstroomt.
Heugelijk feit is dat ik heb gedoucht. Heel kort, maar ik heb het gedaan. Iets minder heugelijk is dat deze activiteit meer kostte dan ik had en mijn benen verzuren alsof ik een marathon heb gelopen. Toch is het fijn dat ik er nu weer proper bij lig.
Kort geleden liep ik nog bijna 3 kilometer met Abel, met een denkbeeldige medaille reed ik naar huis. Ik hou mij eraan vast dat dit gauw weer kan. De rest laat ik los.
Hoe graag ik ook zou willen dat mijn lichaam volledig herstelt, inmiddels ligt mijn grootste prioriteit bij de gezondheid van mijn geest en ziel. Daar ligt mijn werkelijke vrijheid. En daar ben ik niet afhankelijk van de grillen van mijn lichaam.

Ik doe voor mijn lichaam wat ik kan en wat goed voor mij voelt, ik bezoek artsen, volg adviezen op, probeer allerhande supplementen, krijg B12 injecties en eet zo gezond mogelijk.

Ik weet inmiddels dat het net zo belangrijk is om deze aandacht aan je geest en ziel te besteden. Ik hoef er niet meer over na te denken, het gaat vanzelf. Het is als eten , drinken en slapen een basisbehoefte geworden. Met terugwerkende kracht is een ontspannen geest ook heilzaam voor het lichaam, stress in welke vorm dan ook betekent een aanslag op je immuunsysteem.
Nu de ziekte mij(n lichaam) weer in de houdgreep heeft, geef ik mij over en glimlach naar Ghandi;
"You can chain me, you can torture me, you can even destroy this body, but you will never imprison my mind”
Ik heb overigens niet het gevoel dat iets of iemand het mij met opzet moeilijk wil maken, het is zoals het is en het is in mijn handen hoe ik daarmee om wil gaan. Ik voel mij geen slachtoffer of patiënt. Ik voel mij “gewoon” een ziel met een menselijke ervaring.
Ik vind de Aarde een bijzondere plek om te zijn. Ik vind het fijn om met bepaalde mensen en vooral met dieren contact te hebben en ik vind het fijn om innerlijke ruimtereisjes te maken.

Ik denk dat wanneer je visualiseert over bijvoorbeeld Licht, je niet het gevoel moet hebben dat dat zich ergens anders bevindt. Het is gewoon hier, in en om je heen. Het woord ruimtereisje is dan ook meer bedoeld als in; het Heelal in jezelf en niet als; elders ver weg van hier. Het is dichtbij, in jou en mij. “You are not a drop in the ocean, you are the entire ocean in a drop” – Rumi.
Het is dus eigenlijk niet alleen hetgeen er in mijn lichaam gebeurt waardoor ik mij niet verveel, maar ook de leuke dingen in mijn gedachten en in mijn hart. De reis die je maakt door de tijd, de bijzondere ervaringen, hoe je jezelf ont- wikkelt, hoe alles anders voelt als je er anders naar kijkt en de innerlijke rust en ruimte die zich steeds verder ontvouwen.
Ik hou van die beweging en van die reis, van de ontdekkingen, de ontberingen, de verwondering en de nooit aflatende interesse en nieuwsgierigheid naar wat een ziel in een mensenlichaam zoal kan ervaren.

"Today, I hardly move though really I’m traveling a terrific distance
Lifting the veils"







2 opmerkingen:

  1. Wat een mooi verhaal, inderdaad: respect.

    Als ik naar maartje.nl ga, kom ik op de site van een zorgorganisatie... moet het niet een andere URL zijn?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Kijk bij: http://maartjes.punt.nl/content/2015/12/Lifting-the-veils

      Verwijderen