zondag 20 december 2015

Dag 2 Indalen

Het begint binnen te komen, die extra stilte en rust. Het voelt weldadig. De kikkers(gedachten) verblijven steeds korter in de kruiwagen(brein) en er komt ruimte, ook daar. Het lichaam geeft aan dat het zich hartstikke goed voelt , de psoriasis trekt zich steeds verder terug, bv. Het dagritme wordt natuurlijk en ook daar geen rare trekuitschieters of inzakkers in de middag, maar een natuurlijke rustige stroom  van awareness. Soms wegdromen, soms diep nadenken en vaak in een slowflow met aandacht dingen doen. Keuzes maken die voelen alsof ik indaal in mijzelf. Vaag voor wie deze gevoelens niet kent en er nooit de tijd voor neemt of heeft, voor mij zo helder en klaar als een ijspegel.
Als ik kan kiezen tussen diverse mogelijkheden, luister ik naar mijzelf in plaats van naar wat van je verwacht wordt,naar wat je van jezelf verwacht, naar wat volgens de tijdgeest normaal is, maar gewoon naar wat dat wetende stemmetje diep in jezelf zegt. Nu denk ik er nog over na, maar als ik wat langer in de retraite ben, weet ik het het zonder na te denken. Dan wordt het vanzelfsprekend om de juiste keuzes te maken. Eigenlijk is het niet eens kiezen, maar volgen van wat echt bij mij past. O nee, opstijgen naar een eeuwige verlichtheid hoort er niet bij voor mij, maar wel met mijn voeten vaster in de aarde en het hoofd open voor hetgeen we niet begrijpen maar wel voelen.
Geaard en toch in den hoge, en zeker met welbevinden, maar geen engelvleugels.

1 opmerking:

  1. Jaja, ik zou niet meer teruglezen, maar dit is een vervolgverhaal, dat kan dus niet anders ;-).
    Heerlijk dat relaxte leventje nu zeker?

    BeantwoordenVerwijderen