zaterdag 14 november 2015

Zwarte vrijdag de dertiende

Toen ik gisteravond laat schakelde naar de eerste Worldcup schaatsen wedstrijd uit Canada, zag ik ondertussen op mijn tablet dat er in Parijs een bloedbad plaatsvond. Al snel schakelde ik naar nieuwszenders en werd de omvang van deze aanslagen me duidelijk. Afschuw, medelijden en mededogen, verdriet, ze kwamen allemaal langs, op beeld maar ook bij mij. Terwijl langzaam inzonk, dat Parijs weer eens slachtoffer was van de IS, bedacht ik ook, dat in het Midden-Oosten regelmatig niets anders gebeurt, bomaanslagen op markten, moskees enzovoort, nog afgezien van de echte oorlogshandelingen in bv Syrië.
Daar reageerde men hier nogal lauw op, maar Parijs, dat is dichterbij dus voor ons schokkender. Nog afgezien van het feit dat een concert, waar vooral jonge mensen op af komen, een heel laf doel is, maar dat is een ziekenhuis ergens in een brandhaard ook.
Er gingen dus veel verschillende gevoelens door me heen, enerzijds de verbijstering die me altijd overvalt als je zulke beelden ziet, en het ongetoonde verdriet dat hier achter schuilgaat; de pijnlijke weg van gewonden, het verdriet van nabestaanden, de hulpverleners die zoveel narigheid aanzien en hun eigen leven in de waagschaal moeten stellen, anderzijds de hypocrisie die een ver van mijn bed show onderscheidt van intens betrokken voelen, op grond van geografie.
Op FB zag ik varianten van JE SUIS CHARLIE voorbijkomen (wie gaat als eerste zoiets in elkaar knutselen als het drama nog in volle gang is? Om er later T-shirts van te verkopen, denk ik dan cynisch) en daarnaast diverse reakties die vooral aangaven dat mensen bang en angstig werden van deze gebeurtenissen. Ik ben eerder kwaad. Als zoiets gebeurt kun je als normaal mens niets beginnen, en angst is exact wat de IS wil veroorzaken. Dat is emotionele chantage en daar wil ik niet aan toegeven. Dat we al een tijd (sinds de aanslagen op de TwinTowers) in een staat van oorlog verkeren met een enge, ondergronds werkende, laffe vijand, is me al lang duidelijk. En dat je idioten die vreemde extremisische ideen omhelzen, kunt tegenhouden , is een illusie.
Wat een nare bijwerking is, dat asielzoekers em vluchtelingen en andere mensen uit de landen van oorsprong van de IS, er nu op aangekeken worden terwijl zij juist door deze zelfde Terreurbeweging van huis en haard verdreven zijn. Ze zijn slachtoffer van de zelfde ideologie.
Ik ben er van overtuigd dat de daders vaak uit gewone gezinnen komen en verblind en gebrainwashed zijn door een handvol geestelijk gestoorden.
Dat hun vaders en moeders net zo wanhopig zijn als de familie van de slachtoffers, met nog een grotere last te dragen, hun zonen zijn daders.
En ik? Leef gewoon mijn leven, vol mededogen naar de wereld, die zo mooi zou kunnen zijn als mensen mens werden. Strijdvaardig eerder, dan bang. Goede mensen zijn nooit helemaal uit te roeien.

6 opmerkingen:

  1. Je vertolkt op een mooie wijze mijn gedachten

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo is het. De wereld staat in brand, overal, niet alleen in Parijs. We moeten niet in onze schuilkelders gaan zitten, we moeten in onze beste kleren de straat op gaan. Dansen, lachen. Als we dan toch gaan, dan gaan we in ieder geval met opgeheven hoofd. En idd, verschrikkelijk, dat de vluchtelingen hierop aangekeken worden. Maar ja, als je je niet wil inleven in een ander, dan zijn zij natuurlijk wel een heel makkelijk doel.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi logje, klopt helemaal! Ben bang dat er echt oorlog komt...

    BeantwoordenVerwijderen