woensdag 11 november 2015

Zachte schopjes

Zachte schopjes onder mijn kont. Veel lieve reakties op blog en FB geven een troost en verder zal het wel wennen op den duur een leven zonder De Prinses.
Vanmorgen een was opgezet, en de bioboodschapjes gehaald. Erg gelachen met de groenteboer die ophaalpunt is. Hij verwelkomde me met de kreet; "Ik zal meteen Uw kist even halen."waarop we elkaar aankeken en in lachen uitbarstten wegens de lugubere boodschap hierin. Hij besloot ter plekke om voortaan mensen hun extra bestellingen aan te bieden ipv kist.......
Op de terugweg langs dijk gereden en ja hoor, speciaal voor mij (verbeeld ik me dan) kwam een zeehond vlak voor de kust opduiken om zich laten zien.
Na een onbedoelde douche van gevelreinigers (ze hadden me niet zien aankomen en boden ook meteen excuses aan voor de volle motregen die me ten deel viel) weer naar huis, waar ik me vandaag bezig ga houden met wat klusjes en probeer mezelf weer op de rit te krijgen na twee wat wazige dagen.


4 opmerkingen:

  1. Waarom zou je jezelf een schop moeten geven ? verdriet mag hoor Vlasje !! En die ''galgen humor is helemaal mijn ding .Ik zeg altijd ''ik laat me niet kisten ,dat doen ze maar als ik dood ben '' Neem je tijd om te wennen dat je poezenmaatje er niet meer is !!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die zeehond zwom er heus wel speciaal voor jou als troost.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ben het helemaal eens met Elisabeth. Het is volkomen normaal dat je verdrietig bent nu een beestje waar je van hield er opeens niet meer is. Neem de tijd om dit verlies een plekje te geven en realiseer je altijd dat ze het nergens beter had kunnen hebben dan bij jou. Veel sterkte en liefs gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen