woensdag 18 november 2015

Verwachtingen

Daar had ik vroeger erg veel last van. Als er iets stond te gebeuren, een bezoek aan De Efteling of Madurodam bijvoorbeeld, dan bouwde ik dagen een spanning op, met een groot verwachtingspatroon, en het viel altijd tegen als in de realiteit het sprookje er scharrig of amateuristisch uitzag, als je overal draadjes zag lopen en de kleuren schel of te flets of afgebladderd bleken te zijn.
 In mijn puberteit had ik een klasgenootje die ik nogal op een voetstuk plaatste, zoals onzekere tieners doen.Zo wilde ik ook zijn. Maar toen we eens afgesproken hadden en zij weinig aandacht voor mij en meer voor zichzelf bleek te hebben, was de teleurstelling huizenhoog.
Daardoor leerde ik om geen hoge verwachtingen te koesteren, maar dingen meer te laten komen zoals ze zijn.
Het duurde nog heel lang voordat ik het echt in de praktijk kon brengen, en nog geregeld betrap ik mijzelf erop dat ik de realiteit niet altijd  kan accepteren zoals die is.
Dat is een menselijk trekje denk ik, altijd hoop koesteren op beter mooier of leuker.
Een trekje dat ook houvast kan bieden in slechte tijden, als niets gaat zoals je zou willen. Maar het is een valkuiltje als je niet erg nuchter bent, want je geduld wordt erg op de proef gesteld als je dat betere in de nabij toekomst plaatst.
Verwachting en hoop liggen gevaarlijk dicht bij elkaar.
Maar zo Zen zijn dat je echt 100% in het NU leeft is ook niet voor iedereen weggelegd.
Het dichtst bij kom ik 's morgens als ik de gordijnen opendoe en een poosje van de zonsopgang geniet, met kleurenspel en silhouetten daartegen afgetekend als een knipwerkje of, zoals vanmorgen wolkenbeesten elkaar achterna zitten met een wisselende achtergrond van goud en lila en roze. Dat is pure magie dan die ik onderga.

1 opmerking:

  1. Mooi logje, voor een deel heel herkenbaar!
    En die eerste minuten beneden, even naar buiten kijken en alles in je opnemen, heerlijk!

    BeantwoordenVerwijderen