donderdag 19 november 2015

Kikkers

Gedachten gedragen zich vaak als kikkers in een mand, ze springen alle kanten op. Is de omgeving rustig, dan zullen ze ook rustig worden, is die onrustig, zijn ze niet meer te houwen.
Mij vergaat het net zo. De 24-uurs-live beelden via tv en pc (of tablet of smartphone) zijn soms zo overweldigend; je hoort de schoten, ziet de kruitdamp, ziet de gewonden,vluchtenden. de politie, hoort het geschreeuw,  gehuil en voelt de paniek. Bijna alsof je er ter plaatse bent en aan je stoel vastgenageld blijf je ademloos kijken, kunt je niet losrukken en bent zo een virtuele deelnemer  aan de gebeurtenissen. Het gevolg (bij mij zeker) kan zijn dat je lichaam in een vluchtmodus komt te staan met een hoog adrenalinegehalte gierend door je lijf. Onrust, angst, terwijl je rustig in je veilige huis in je stoel zit of in je warme bedje ligt. Zinloos, want je kunt niets doen aan wat daar voorvalt en je eigen leven blijft er ver van verwijderd.
Gistermorgen zag ik op mijn tablet dat er in Parijs weer van alles aan de hand was bij de jacht op de terroristen, het leek wel een film. Snel wilde ik CNN aanzetten, maar wist mezelf tot de orde te roepen; moet ik nu exact weten hoe de stand van zaken is? Heeft dat nut? Nee, dus. Ik weet wat er zich afspeelt in grote lijnen en later zal duidelijk worden hoe het in elkaar zat. Dat lees ik wel op mijn VK-app. Maar ik ben op dieet nu, nieuwsdieet. 'S ochtends lees ik de koppen en een enkel artikel (meestal over andere zaken) en 's avonds idem. Tussendoor geen journaals, aktualiteitenrubrieken, nieuwszenders en beperkt Facebook (want ook daar dringen dat soort zaken snel door).
Vanaf dit weekend hou ik me daaraan en ik merk dat de onrust zakt en de kikkers  zich behoorlijk kalm gedragen. Mijn gedachten zijn beter te controleren en te sturen, mijn leven voelt ruimer en lichter. Het werkt dus, maar ik hou het nog even zo, want er is nog veel aan de hand in de wereld en in mijn leven is er ook genoeg af te stoffen, na deze stormen.
De katten komen ook tot rust en beginnen langzaam de grenzen te verleggen. Teigetje, die het grootste mikpunt van Slowie's  jaloezie was, is veel meer binnen en eist meer schootruimte op. Koekie heeft ook meer Zen in zijn donder en zo komt ook dat weer op een natuurlijke manier tot een nieuwe orde. Ik mis Slowie zeer, maar heb er meer berusting bij. Zelftherapie!

3 opmerkingen:

  1. Heel verstandig. Ik ga die paniekbeelden ook zo veel mogelijk uit de weg.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel verstandig. Omdat wij momenteel poes-loos zijn vind ik het leuk om over je katten te lezen. Joepie na 19 jaar zomaar vervangen doen we niet zomaar. Maar af en toe zit ik als afleiding wél te kijken op de site van het asiel. Zullen we toch weer...liever daar naar kijken dan al die nare beelden. En binnenkort het leven van 1 of meer poezen wellicht gaan verbeteren...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beter ja, ik kijk ook niet.. Ben er in gedachten al genoeg mee bezig.
    Een vriend van mij moet binnenkort naar Parijs. Was maandag in Brussel, ik vond het maar eng hoor...

    BeantwoordenVerwijderen