woensdag 14 oktober 2015

Taaitaai

Hierbij heb ik het niet over de bekende Sinterklaaslekkernij, maar over mijzelf.
Ja een ouwe taaie ben ik inmiddels ook, maar vooral taai en lijf en geest. Dat dank voor een heel groot deel aan mijn ouders, waarbij mijn vader beslist de aangever was.
Als je als jong stel na de oorlog een kindje krijgt dat al snel van de ene in de andere ziekte blijkt te rollen, zou je geneigd zijn zo´n zielpietje erg in de watten te gaan leggen, te ontzien en te beklagen en verwennen. Gelukkig had mijn pa onorthodoxe en voor die tijd zeer moderne ideeën  ook over opvoeding en dat heeft hij in de praktijk gebracht. Ik werd niet beklaagd of verwend, maar gestimuleerd om er wat van te maken. Lig je in bed? Dan kan je lezen, kleuren, rekenen. Eerst was het natuurlijk voorlezen, waar vooral mijn moeder wel eens tabak moet hebben gekregen, maar toen ik mijzelf lezen bleek te hebben geleerd toen ik 4 tot  5 jaar oud was, was het meer een probleem om genoeg boeken aan te slepen.
Word je op school geplaagd? Mep er maar op, nadat je gewaarschuwd hebt. Lukt iets niet? Oefenen, en nog eens oefenen. Niet dat er een streng regime was, welnee, dit ging allemaal spelenderwijs, maar maakte me zeer weerbaar. Ik werd ook een kind dat niet snel huilde om pijntjes en dat altijd naar school wilde, ook als dat niet kon.
Omdat ik geen broers of zussen had, stoeide mijn vader vaak met mij, niet overdreven zachtzinnig, wat mijn moeder wel eens bezorgd aanzag, maar het voorkwam dat ik een watje werd.
Natuurlijk waren mijn ouders vaak bezorgd, wat wil je als je kind al heel jong kinderverlamming oploopt en nierontstekingen en geelzucht en als iedere kinderziekte minstens 2 x langskwam (soms zelfs na vaccinatie), maar dat uitte zich in liefde en goede zorg en proberen  zo snel mogelijk tot het normale leven over te gaan.
Soms moest in even afgeremd worden, als ik te enthousiast bezig was, met vermoeiende spellen of in koud water zwemmen, maar dat werd zo min mogelijk gedaan.
Het heeft een weerbare vrouw opgeleverd, die ook volgens Pa's lessen, haar mondje opendeed en voor zichzelf opkwam, zonder zichzelf te veel te ontzien, maar wel wetend wat goed voor jezelf zorgen betekent. Dank Pa en Ma!

3 opmerkingen:

  1. Mooie blog, Vlas. Heb je het je ouders ooit in soortgelijke bewoordingen kunnen vertellen? Ik kan me namelijk voorstellen dat dit inzicht pas later in je leven zo duidelijk is. Je zult ze zeker in je gedrag destijds al hebben kunnen tonen dat je een wijs en prima mens bent.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jezeker, Emie, we hadden het goed en dat is ook vaak besproken. Ze zijn mijn grote voorbeelden geweest, al heb ik ook mijn eigen weg in het leven ontdekt. Ze zouden het prachtig vinden!

      Verwijderen