zondag 27 september 2015

van jassen en mantels

De jas die ik uittrok tijdens mijn ziekzijn, heb ik nog niet teruggevonden, maar het gaat langzaam wel iets beter.
Erg ontroerd door de lieve reakties die ik van velen kreeg, vooral die van Mirjam.
Zij biedt aan me een dag te helpen en dat is zoooo hartverwarmend.
Ik wil haar zeker niet voor het hoofd stoten, maar iemand een dag om me heen hebben is wel erg veel op het moment en hulp in huis vereist veel bekendheid met mijn huishouden om werkelijk tot steun te zijn. Als je steeds heel veel moet aanwijzen, bepraten, aanwijzingen geven is dat op dit moment niet wat ik nodig heb, want dat is ook heel vermoeiend. Heb daar ervaring mee met inval-thuiszorghulpen en hoe lief de inzet ook, mij kost het dan ook veel energie. Dus lieve Mirjam, duizend maal dank, maar het lijkt me niet een uitweg te bieden.
Morgen ga ik thuiszorg, gemeente, en diverse andere kanalen aanschrijven /bellen, om te kijken wat er structureel op langere termijn te mobiliseren is en van daaruit denk ik dan verder.
Komende week staat eerst het urine/echo onderzoek en een labsessie op het programma, en ik moet binnen een dag of veertien mijn IDkaart vernieuwen, dus pasfoto;s en helemaal naar het stadhuis, wat aan de andere kant van de stad ligt, pfoei, das al voor mij een grote prestatie om rond te krijgen. Verder gaan boodschappen, koken, mezelf verzorgen, wassen en afwassen voor op alles wat ik zou willen of niet al te dringend is.
Hoe ik zonder mantelzorgcontacten ben komen te staan? Er zijn een flink aantal mensen overleden en anderen ziek geworden. Weer anderen hebben problemen met de psyche of alcohol, en vallen dus af. Weer anderen hebben nog een baan en/of kleinkinderen/ouders waar ze al zorg verlenen.Anderen zijn verhuisd of de vriendschap is verwaterd.  Geen familie en niet veel de deur uit, dus ook niet zo snel nieuwe contacten. Bovendien kan ik niet iedere vriend/vriendin tackelen voor mantelzorgklussen, ik zou vriendschappen verliezen of te veel van mensen verwachten en ook niet iedereen is geschikt als mantelzorger. Daar komt bij dat ik al lang ziek en brak ben, dat gaat mensen vervelen, of ze begrijpen er niks van. Ik heb in de acute fase van de kanker en behandelingen wel veel steun en hulp gehad, maar ja nu is het elf jaar verder en bv buren kennen me niet anders dan de vrouw die op de bank ligt en die het kennelijk wel redt. Ik wil ook niet iedereen meteen zien als potentiële mantelzorger, dat zou wel heel berekenend zijn, toch?
Toen ik 50 werd heb ik dit ook niet kunnen voorzien, dus iets doelbewust opbouwen (ook al een raar uitgangspunt) zit er ook niet in.
Opeens vindt de overheid dat ik het allemaal zelf maar moet doen en een uitweg naar verzorgingshuizen is ook afgesloten. We zijn geen moeite en geld waard, de zieken en de oudjes. Vallen er slachtoffers met dit beleid, jammer dan.
Ik zou er bijna bitter van worden Maar dat gebeurt lekker niet hoor, ik wil gewoon mijn leven leven en daar nog wat lol uit halen. Zoals ik iedereen anders ook gun.

11 opmerkingen:

  1. In de gemeente waar mijn ouders wonen, Leidschendam-Voorburg, bestaat de mogelijkheid dat een gemeente-ambtenaar aan huis komt voor een nieuwe ID. Wellicht ook in Den Helder mogelijk? Scheelt je een hoop gedoe en het informeren waard, lijkt me. Nog een geluk dat jij in staat bent overal zelf aan de bel te trekken en na te pluizen, maar hoe moet het toch met mensen die dat niet kunnen? Sterkte met alle energievretende acties richting overheden en het vinden van je uitgetrokken jas.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ID kan op afspraak, wat in elk geval veel wachttijd scheelt. Heb al afspraak gemaakt. Den Helder is op dit punt niet zo klantvriendelijk.

      Verwijderen
  2. Ik weet dat in heel veel gemeenten mensen bij je thuis komen voor een ID. Dus.. even bellen met de gemeente zou inderdaad een oplossing voor je kunnen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Stapje voor stapje. Ik hoop zó dat je goede hulp krijgt aangeboden. Sterkte Vlasje!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. is zo herkenbaar. Op zich zouden wij best huishoudelijke hulp kunnen betalen maar ik heb er altijd van afgezien om redenen die je ook benoemt.
    Wat wel helpt is soms als ik er doorheen zit de was mee geven aan mijn moeder, en ze kookt al jaren 1 keer per week. Heb ik een goede dag dan eet ze mee, maar ze levert het ook wel eens af en gaat dan weer.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tjaaa, das lastig. Iemand bied je hulp aan, maar dat wil je niet. Te vermoeiend.
    Sorry, maar dan moet je ook niet zeuren. Er is hulp, maar je wilt het niet. Klaar toch?
    Waar word je dan precies bitter van? Snap het niet helemaal. Je wordt toch niet bitter omdat er geen hulp is? Die is er dus duidelijk wel.

    Groetjes, Isabel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Begrijpend lezen kost je zo te zien veel moeite Anoniem en empatisch vermogen schijn je ook niet te bezitten. Ik begrijp je wel Vlasleeuwenbekje het is ook best een stap om hulp te vragen en mensen op die manier in je leven/woning toe te laten. In de zorg moet overal op gekort worden maar er is opeens wel 80 miljoen voor twee schilderijen. Natuurlijk komt dat uit een heel ander potje maar ik vind het wel schreiend dat kunst voor gaat bij onze regering dan een mensenleven

      Verwijderen
  6. Ik begrijp je volkómen Vlas en ook waarom je mijn aanbod (dat structureel helaas geen oplossing biedt) moet afslaan. Het was en is recht uit het hart gemeend en ik meen te bespeuren dat alleen al het idee dat je op mensen terug kan vallen als je nood al te hoog wordt (dat hou je gewoon tegoed), alweer wat van je oude krachten doet opleven. Goed dat je morgen de gemeente en andere kanalen belt. Daar ben je -als het goed is- aan het juiste adres voor hulp als je het zelf een tijd of langer niet kan en er dus een andere oplossing moet komen. Ik hoop van harte dat dit niet teveel ten koste van je zelfstandigheid gaat en voldoende recht doet aan jou als persoon. Alle goeds Vlas en rustig aan. Laat de mensen die het beter denken te weten dan jijzelf maar kletsen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je bent een schat en begrijpt goed waar het hier om draait. Je aanbod verwarmde mijn hart en gaf me wat meer vertrouwen in de mensheid. Ja alleen het weten dat je op mensen kan terugvallen is al zo belangrijk.
      De noodkreten zijn de deur uit en ik hoop op snel antwoord. Hope w'll meet sometimes.

      Verwijderen
  7. Je omschrijft een toekomstbeeld wat het mijne kan zijn. Of misschien wel van veel nu nog zelfstandig en 'gezonde' alleenstaanden. Ik ben zo'n vijftiger en zie de vangnetten voor zorg in de toekomst om me heen oplossen. Jouw verhaal zou politici die te luchtig over mantelzorg en zorg spreken aan het denken moeten zetten.
    Vlasje, als je met instanties hulp nodig hebt en je komt er niet uit dan wel vragen hier. Ik zie genoeg lieve bloggers die er tijd in willen steken om eea uit te zoeken als je daar geen energie voor hebt. Blij te lezen dat je wat 'mojo' terug hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik snap je verhaal. Wat bij mogelijke mantelzorgers ook gaat spelen,is dat we allemaal ouder worden. En soms net je eigen boeltje kunt runnen. Dan is er geen energie over voor mantelzorgen,hoe goed de vriendschap ook is.

    BeantwoordenVerwijderen