woensdag 9 september 2015

Inktzwart

Tussen mijn 30ste en 45ste levensjaren heb ik vaak in zwartheid geleefd. Een Post Traumatisch Stress Syndroom (door een heftig gebeuren) en mijn niet eerder ontdekte Bipolaire (ook wel bekend als manisch-depressief) aanleg (cadeautje van mijn mijn moeder) speelde zwaar op elkaar in en maakten mijn leven loeizwaar. Gelukkig vond ik na eerdere mislukte pogingen, goede hulp en wat ben ik deze vrouw dankbaar. Ze diagnosteerde me meteen goed en wist me over te halen eerst antidepressivia te gaan slikken en heeft me via therapeutische gesprekken in een jaartje over twee weer boven water weten te halen, want ik zat heel diep.
Het was een zeer moeilijk pad, maar het heeft me veel gegeven. Ik weet dat ik levenslang medicijnen moet gebruiken en die werken goed zonder veel bijwerkingen (behalve in de aanloopperiode-- man, man dat was bijna nog erger dan de situatie ervoor). Ik heb mezelf leren observeren, methodieken ontwikkelen om in te grijpen als het scheef gaat hangen en ik ben een zeer gelukkig mens, nu. Afgevlakt ben ik niet, emotioneel, maar de extreme toppen en dalen voel ik beter aankomen zodat ik bijtijds maatregelen kan nemen.
Af en toe zijn er zaken die heel diep binnenkomen en die ik wat moeilijk van me kan afzetten, maar na korte tijd weet ik mezelf, als een Barones von Munchhaussen weer aan eigen haren uit het moeras te trekken en zo komt het steeds weer goed. Na zo'n zware depressie meegemaakt te hebben, weet ik hoe iemand zich dan voelt, niets heeft nog echt waarde, niets is kleurig of mooi, en jijzelf bent in je eigen ogen de wereld alleen maar tot last. Dood willen, ja, je kunt die gedachten krijgen en dan is het moeilijk er weer afstand van te nemen, want je gedachten blijven snel obsessief in een kringetje ronddraaien en je krijgt last van een een soort tunnelvisie. Het is niet zozeer dood willen, maar een einde willen maken aan datgene dat zo ondragelijk pijn doet, je wil om dat nog langer mee te maken is gebroken, je brengt het niet meer op. Je bent echt aanhet einde van je krachten.
Wat een geluk dat ik de goede hulp kreeg en zelf kan managen hoe ik ermee om kan gaan. Vergeleken met de kanker en alle andere zwarigheden in het leven, was deze depressie echt het allerergste om mee te maken.
Toen vorig jaar Robin Williams zelfmoord pleegde en nu Joost Zwagerman hetzelfde besluit heeft genomen, kan ik niet anders dan treuren om hun lijden voor de dood en mezelf gelukkig prijzen met hoe het bij mij is gelopen.
Oordeel nooit , het is voor iemand die het niet kent, niet voor te stellen, hoe groot het zwart is dat iemand omgeven kan en hoe zwaar dat is.
Ik hoop dat alle mensen die dit is overkomen en hun verwanten ook, er rust in vinden

8 opmerkingen:

  1. Gelukkig is er nu meer openheid. Vroeger werd zelf je leven beeindigen verzwegen. Nog moeilijker voor de nabestaanden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een mooi logje, prachtig geschreven......

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt voor je openheid. Heb net via Blendle het laatste interview met Joost Zwagerman gelezen. Kippenvel en te herkenbare materie. Ook wat jij schrijft, Vlasje.

    BeantwoordenVerwijderen