donderdag 23 juli 2015

Strandje

Toen ik vroeger bij mijn ouders op Huisduinen woonde, had ik een baan op een kantoor en die beviel steeds minder. Intriges, jaloezie, mijn neiging om niet alles zo maar aan te nemen, enfin ik hing tegen een overspannenheid aan. Vlakbij was een weggetje langs een brede sloot, waar je prima kon vissen. Voor dag en dauw stond ik op om een hengeltje uit te werpen en ook na werktijd deed ik dat graag, De stilte, het water, het ruisende riet, de vogelsd, ik vond het beter dan valium.
Als de zomer echt aanbrak en ik thuiskwam na een dag onder een heet dak, had mijn moeder mijn zwemspullen al klaar liggen en reed ik meteen door naar een klein strandje en zwom en mijmerde bij de zakkende zon, ook beter dan slaaptabletten. Dat strandje hielp me de laatste zomer in die baan door. In september zei ik de baan op en solliciteerde en werd meteen aangenomen op het atoomcentrum in Petten, ik kon per november beginnen. Stapte zo van de ene in de andere baan, met nog een veel hoger salaris ook.
Mijn visplekje en mijn strandje waren mijn reddingsboeien.

3 opmerkingen: