vrijdag 19 juni 2015

Stille getuige

Op FB ben ik stil, erg stil. Ik lees mee, plaats wel eens een comment, like aardig wat qua muziek en planten en voeding en gezondheid,  en sla bruikbare dingen op. Maar zelf plaatsen, behalve een enkele oproep voor een vemist dier of mens, weinig. Waarom?
 Twee oorzaken; het is me vaak te roeperig, te kijk-mij-nou-eens en over dingen die me niet echt in vlam zetten. Daar heb ik een soort gepaste afstand tot en daarom plaats ik zelden iets persoonlijks.
Ten tweede ben ik (lach niet) in een proces van verinnelijking en tegelijk onthechting beland. Het leven wordt me steeds duidelijker en tegelijk besef ik dat wat ik ervaar heel belangrijk is voor mijzelf maar dat het geheel der dingen te groot is om te bevatten en hoewel ik er graag over mijmer en droom, heb ik steeds meer het besef dat ik weinig weet en begrijp en dat dat prima is. Ik ben dat druppeltje water in de oceaan, alles en niks tegelijk en dat maakt een mens nederig en stil. Het is voor mijzelf al nauwelijks onder woorden te brengen, laat staan begrijpelijk te verwoorden naar anderen toe. Het is een zeer persoonlijk pad dat ik beloop en nee, niet eenzaam, maar wel kom je er weinig begrijpers op tegen en die hoef je weinig of niets te vertellen. Op mijn blog kan ik dat makkelijker delen, of tenminste, fragmentjes ervan. Daarom wel bloggen, dat is  zo mijn eigen stekkie.
En het is goed, zo, heel erg goed.

5 opmerkingen:

  1. Ik ervaar hetzelfde, nu ik ouder wordt. Lees graag jouw blog.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. We gaan weer aardig gelijk op.... dikke knuffel van mij!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. "te groot om te bevatten",ik herken het.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven, lekker bloggen op je stekkie!

    BeantwoordenVerwijderen