vrijdag 26 juni 2015

Foggy brain en nawoord



Eerst even excuses voor het slordige schrijven en de fouten die ik liet staan. Zoals meelezers wel begrijpen ben ik van de week flink in het rood gegaan met mijn energie, en zelfs nu nog niet helemaal bijgetrokken. Een van de gevolgen van zo'n dip is het niet helder kunnen zien en denken. Het meeste kost gewoon zo veel moeite dat je het zelf niet meer kunt zien dat je fouten maakt. Pas na dagen zie je het.  Het zij zo.

 Gelukkig is op mijn stuk van gisteren niet vervelend gereageerd, de reakties waren zelfs hartverwarmend.

Omvang

Cijfers over seksueel geweld zijn niet zo betrouwbaar, omdat er altijd sprake is van onderrapportage. Cijfers zijn dan ook schattingen. In een onderzoek van Rutgers Nisso Groep (De Haas, 2012) bleek dat ongeveer drie op de tien mannen en ongeveer de helft van de vrouwen één of meerdere vormen van niet-fysieke seksuele grensover-schrijding hebben meegemaakt. Respectievelijk 11% en 31% van de mannen en de vrouwen tussen de 15 en 25 jaar heeft ooit in zijn of haar leven fysieke seksuele grensoverschrijding meegemaakt. Bij mannen en vrouwen tussen de 25 en 71 jaar is dit respectievelijk 13% en 42%.

Dit nare gegeven toont aan dat ik zeker de enige niet ben en dat eigenlijk iedereen in zijn/haar omgeving iemand heeft die dit is overkomen, maar de meesten praten er niet over, zeker ook niet over de verstrekkende gevolgen die dit kan hebben in hun latere (seksuele ) leven.
Dat dit een diepe vore in mijn  leven heeft getrokken moge duidelijk zijn en daarom kan ik juist zo blij zijn met mijn hervonden libido. De reakties op mijn eerste stukje( over handwerken, Onaangepast, van 2 maart jl), die erg negatief of afwijzend waren, voelde daarom extra kwetsend, na zo'n lange strijd om jezelf te hervinden. Ik had een zware vorm van Post Traumatische Stress Stoornis, waaraan pillen en een psychiater te pas kwamen en dan nog de nasleep die tot op de dag van vandaag merkbaar is. Dus meelezers die (gelukkig) hun negatieve reakties voor zich hielden, realiseer je hoe dit onderwerp in onze samenleving nog altijd bestaat, en ook jouw zus, kind, moeder of jezelf kan treffen en het niet verdient zo achteloos als niet passend in jouw wereldbeeld, weg te zetten.  Bedankt voor het jezelf  inhouden, nu. En lezers die empathisch reageerden en  dat alsnog doen, fijn, dat doet een mens goed. Dat voelt als koel water op een brandblaar.


8 opmerkingen:

  1. Excuses waarom? Het gaat toch primair om de inhoud, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De reakties van de omgeving kunnen zo'n ervaring nog traumatischer maken.En angst is niet beredeneerbaar. Ik heb jarenlang altijd de hond meegenomen,als ik in een torenflat met de lift moest. Vanwege een aanranding.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pffff, had gisteren je bericht niet gelezen, nu wel.
    Het onderwerp 'sex' vind ik onzettend moeilijk, ben jarenlang misbruikt. Vandaar ook mijn PTSS.
    De therapie begint nog maar net dus ik moet het allemaal nog 'even' verwerken.
    Ik vindt het goed van je dat je er over schrijft en dat jij je sexualiteit weer teruggevonden hebt.. om het zo maar te zeggen.
    Die van mij is er nooit geweest, geen idee of die er ooit zal zijn.

    Poeh, ik vindt het zelfs moeilijk om hier te reageren over dit onderwerp. Maar eens moet ik dat toch durven...reageren op dit soort onderwerpen....dus nu dan maar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat goed dat je toch schreef. Ik vermoedde al dat dit achter je therapie zat, helaas. Dapper dat je daar aan bent begonnen, het kan je je leven teruggeven, al is het geen makkelijke weg en hard werken. Ik ben een voorbeeld dat het wel goed kan komen. Als je behoefte hebt aan contact, zeg het maar.
      Geweldig dat je zulke stappen al zet!!

      Verwijderen
  4. Juist door er over te schrijven help je en jezelf en anderen. Door te laten weten wat de impact kan zijn en dat dit meer voorkomt dan we ons realiseren.
    Bravo Vlasje!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

      Verwijderen
  5. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mij is ook lang geleden iets overkomen, heb er pas ook in een reactie over durven vertellen.
    Op wat voor manier dan ook en wanneer dan ook, een vrouw vergeet zoiets nooit meer. Ik heb er nooit veel ruchtbaarheid aan gegeven, alleen op het moment dat het gebeurde wel. Ooit stond ik, 22 jaar, 8 maanden zwanger, samen met mijn zusje die 10 jaar jonger was bij een marktkraam met planten, de man stond te stunten. Achter mij voelde ik telkens iets duwen, het was druk dus ik dacht, tjonge, ga een stukje achteruit. Maar het bleef aan de gang. Ik keek geërgerd om en zag een veel oudere, buitenlandse man achter me staan de tegen me aan stond te rijen met een bult in zijn broek van hier tot Tokio. Ik schrok en moest bijna overgeven, geschreeuwd heb ik, vuile viespeuk, rot op, blijf van me af. Iedereen keek op, geschrokken en toen ben ik snel weggelopen met mijn zusje in mijn kielzog. Zij snapte het helemaal niet. Heb het alleen tegen mijn man toen verteld en verder tegen niemand. Later wel, tegen mijn zusje, mijn moeder. Maar het is toch een soort van trauma waar ik nooit meer vanaf ben gekomen. Niet heel ernstig hoor, maar toch. Lepeltje, lepeltje liggen bijvoorbeeld was er voor mij absoluut nooit meer bij vanaf die tijd. Dat vind ik gewoon heel jammer, ik kan er absoluut niet tegen...

    BeantwoordenVerwijderen