woensdag 20 mei 2015

Waarde

Het is een raar trekje van mijzelf, dat bewaren. Nu ik zo stevig opruim zie ik hoeveel troep ik bewaarde, glazen potjes en flessen (voor zelfgemaakte dingen die ik in de praktijk niet meer maak, vroeger wel, maar dat is al een poos terug). Kleine potjes en flaconnetjes voor zelfgemaakte cosmetica, maar ik heb genoeg in gebruik, als dingen opraken heb ik meteen potjes voor nieuwe aanmaak.
Dekseltjes en plastic past-altijd dekseltjes, terwijl ik aangebroken voeding net zo lief de volgende dag al opmaak, dus niet zo secuur hoef te bewaren.Gewoon glazen schaaltje met een schoteltje erop voldoet dan prima.  Plastic sluitstrips voor vuilniszakken, die ik nooit gebruik wegens snijden eraan, ik knoop zakken dicht.
Plastic vorkjes en lepeltjes, terwijl ik genoeg metalen exemplaren heb. Plastic doosjes en emmertjes, die in de praktijk nooit meer herbruikt worden. En heel veel onduidelijke dingen waarvan ik niet weet wat ze waren en waarvoor ze zouden kunnen dienen.
Enfin de vuilniszakken verlaten in hoog tempo het huis, vanmorgen bezocht ik alweer de glasbak en er staatm een leuke doos voor de weggeefwinkel en een zak met textiel voor het asiel.
Op het oog is er niet zoveel verandering, maar de kasten , planken en lades zijn veel ruimer en overzichtelijker en dat is voor mij heel merkbaar.
Gewoon doorgaan dus.
Vanmorgen zeer uitgeslapen, de bioboodschappen gehaald en een buurman met een volkstuin gesproken die me twee cherrytomatenplanten schonk, al met de eerste bloemetjes erin!
Gisteren hoorde ik dat de vriend die het paniekerige telefoontje pleegde, door de doktoren is vrijgesproken van het gevreesde. De andere buum, de wandelaar, was inderdaad betrokken bij de ambulances en brandweer die voor zijn flat stonden, maar het was eigenlijk een onwel worden, zonder gevolgen.  Ook opgelost, dus.
Geluk mag ik bewaren, het trieste wel ervaren maar niet koesteren.
En de zon schijnt. 

5 opmerkingen: