zaterdag 2 mei 2015

Komt er nooit een eind aan?

Als ik zo bezig ben met ontrommelen, wordt ik wel eens moedeloos. Er is zoveel, zoveel spullen, zoveel laatjes, zoveel kastjes, mandjes, dozen en andere opruimplekken. Ik ben altijd een voldouwer geweest, wel netjes, als dat mogelijk was, maar het moest, dwangmatig bijna, volgebouwd worden. Nou heeft dit huis vrijwel geen ingebouwde kasten dus werd ik heel vindingrijk met kisten, gevonden kasten, laden en andere vol te stoppen zaken. Maar nu baal ik als een stekker.Af en toe lijkt het alleen maar krabbelen in de marge wat ik doe, maar grootser aanpakken zit er niet in, qua energie, dus ik moet wel kleinschalig bezig blijven, brrrrr.
Toch ziet mijn hulp wel degelijk dat ik in de weer ben geweest en prijst me uitbundig. Zelf zie ik het af en toe niet zo scherp meer.

5 opmerkingen:

  1. Als zij het ziet gaat het toch goed?
    Ontrommelen vraagt inderdaad veel energie :-) maar je zult zien hoe lekker het voelt als je straks overzicht hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eeen voorraad,die in vele jaren is opgebouwd,valt niet in korte tijd weg te doen. Heb geduld,het gaat je lukken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je hebt toch geen deadline ervoor? Neem een weekje pauze en overdenk rustig wat je doel is. Dan kan je er met nieuwe energie verder mee gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. heel herkenbaar, sinds mijn dochter een eigen flatje heeft, weer eens driftig aan het opruimen gegaan. nou ja opruimen? wegdoen moet ik zeggen, maar ik heb al heel veel weggedaan, dus eigenlijk zou ik nu enorm veel ruimte en weinig spullen moeten hebben, maar het voelt alsof er eigenlijk maar weinig weg is. toch wil ik het volhouden, want ik wil met een paar jaar kleiner gaan wonen en dan wil ik niet alles meenemen en ook niet op het laatste moment alles moeten doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Doordat ik foto's maak, kan ik terugzien dat er wel degelijk iets veranderd is, maar zelf zie ik dat niet altijd.

    BeantwoordenVerwijderen