zondag 15 maart 2015

Stap voor stap

Het boek van Marie Kondo, de Japanse Opruimgoeroe, lees ik met gemengde gevoelen. Ze heeft soms erg goede ideeën, soms nogal komische en vaak dwingende. Het voordeel van het lezen over opruimen is dat je inspiratie en motivatie opdoet. Vooral de verhalen van mensen die ongeveer verzopen in hun spullen, en die er toch in slagen het aan te pakken. Daarom kijk ik ook graag Hoarders en dergelijke programma's, al zie je daar (gelukkig )ook vaak mensen die blijvend vastgelopen zijn, want dat maakt het menselijk. Ik heb een beetje hekel aan dat Amerikaanse (en Japanse) succesformulegedoe. De toon klinkt alsof er een idee verkocht en je aangesmeerd wordt, waarna je met een eeuwige gelukzalige glimlach de volmaakt gelukkige mens bent geworden. Tell Sell.
Omdat we allemaal verschillend zijn, zal 1 methode nooit zaligmakend zijn voor iedereen. Ik ben in gedachten vrij Zen, maar in mijn huis bepaald niet.  Ik kan niet, zoals Marie aanbeveelt, alle kleding in een keer ergens (waar?) op de grond dumpen en even uitzoeken op Bliss en Joy. Ben je gek, dat wordt een rampensenario, als je energie beperkt is. Dan liggen weken de kleding op de vloer en erger ik me, breek mijn nek, en vindt niet terug wat ik nodig heb. Wat dat betreft werkt het kastje per dag veel beter, want dan krijg je tenminste een klusje plat. Ook daar vallen al vaak genoeg dagen tussen uit omdat andere dingen prioriteit hebben op dat moment en er stomweg geen energie overblijft voor een ondergoedlaopruimsessie.Nee, ik moet mijn eigen weg vinden in dezen, al laat ik me graag op goede ideeën brengen en inspireren.
Ik wordt wel grondiger in mijn weggooi en kritischer op wat blijven mag. Maar scharen door het hele huis blijven, veel te makkelijk en zo zijn er meer dingen die misschien wel overbodig zijn in andermans ogen, maar voor mij praktisch (als je energieproblemen hebt is het niet fijn om steeds te moeten lopen om spullen die je nodig hebt te verzamelen.
Mijn manco is bewaren voor het geval dat en omdat ik me gehecht heb aan spullen (het is onzin om warme gevoelens te koesteren voor een kapotte, versleten broek).
Het is een neverending story, maar dat geeft niet en uiteindelijk zie je best wel effect van de vermindering (minimalisme is voor mij een te hoog gegrepen ideaal)van rotzooi, spullen en dingen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen