vrijdag 27 februari 2015

Keep it steady Eddy

(titel geïnspireerd door de Gematigde Optimiste)

Veel mensen met vermoeidheidsproblemen en ander chronische beperkingen, zijn als hamsters in een rad-- heel hard lopen om te proberen ergens tekomen, en dat ergens is nergens-- en  die na hun geren weer doodop in een hoekje neervallen.
Herkenbaar, ik heb  ook lang tegen de klippen geprobeerd om mijn conditie en uithoudingsvermogen te verbeteren en op te voeren en het leidde alleen maar tot grote terugvallen. Fysio, wandelschema's, opgelegde taken/bewegingslijstjes, supplementen , wondermiddelen, en alles wat ik maar bedacht.
Uitputtend om de hele opsomming op te schrijven/lezen, dus dat doe ik maar niet, maar ik ben wel tot bepaalde ontdekkingen gekomen, die ik graag wil delen.

Jezelf niet opjagen is nummer 1. Gun jezelf rust als het lichaam er om vraagt, probeer niet steeds paaltjes te verzetten, maar hou het bij handhaven van de routines en miiddelen die gunstige effecten hebben en verwacht niet meteen meer. Het accepteren, hoe moeilijk ook, van je situatie en daar je functioneren omheen bouwen, is de kunst.
Ik slik diverse supplementen en vitamines en gebruik wat superfoods, die hun nut bewezen hebben, verder is het gewoon goed luisteren naar je lichaam, in mijn geval gluten en lactose vrij eten en vooral onbewerkt, dus veel groenten en fruit, wat vlees/vis/noten/peulvruchten en ook wat plantaardige of geiten/schapen zuivel. Het is simpel en sober, maar indien goed klaargemaakt, bepaald niet saai of lange tandenwerk.

Nummer 2 is je verwachtingen bijstellen; denk niet in vooruitgang, beter worden, normaal presteren, maar in wat nu werkt en kan en hou je daar aan zonder toekomstdromen van lekker rennen en hele avonden doorfeesten . Het is wat het is. Als het goed gaat, zul je vanzelf meer gaan doen, maar wees daar behoudend in. Vandaag 5 minuten wandelen, misschien  na een  week 6 en volgende maand 7,5 minuten. Geef je lijf tijd om weer te wennen en een bijpassende reservetank te fabrieken.
Het is goed genoeg voor nu en toekomst valt niet te voorspellen.

Er bestaan geen wondermiddeltjes,- eten, - methodes, -modules.
Goed voor jezelf zorgen en springen met je eigen polsstok. En daar heel veel van genieten.


9 opmerkingen:

  1. Ik zit nu in een periode van veel verplichte rust. Gelukkig weet ik dat daar onder een best goede conditie zit en dat het later in het voorjaar steeds beter gaat. Bij mij zijn mijn longen vooral het probleem en elk jaar weer zijn de winter en het vroege voorjaar de slechtste periodes van het jaar. Ik heb een zware vorm van astma, maar helaas werkt astmamedicatie niet bij mij. Ik word daar nog gevoeliger van en heb last van forse bijwerkingen (oa hartklachten). Ik krijg niet meer lucht. Soms werken de luchtwegverwijders, meestal niet.
    De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere. Vandaag ff niet zo goed.
    Ik heb ook coeliakie en waarschijnlijk heb ik een glutenfout gehad. Iets teveel glutenvrije crackers gegeten in combinatie met een paar glutenvrije speculaasjes.
    Glutenvrij is niet 100% glutenvrij en dat wil weleens mis gaan bij mij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Allerlei glutenvrije produkten bevatten nog heel veel koolhydraten en soms veel onnatuurlijke zaken, die gebruik ik niet. Heel soms wat haver(vlokken), boekweitmeel, oid maar geen kant en klaar glutenvrijspul.
      Sterkte en veel mazzeltof.

      Verwijderen
    2. Ik kan ook niet tegen haver en boekweit. Die laatste is trouwens vaak erg besmet. Ook de glutenvrije versie.
      Ik eet weinig kant en klaar spul maar de crackers van Schar eet ik wel. Glutenvrij brood gaat ook niet goed. De komende dagen even richting paleo. Ik eet wel aardappelen anders blijft er gewoon te weinig over wat ik nog kan eten want ik heb er nog meer intoleranties bij.
      Jij ook sterkte en alle goeds!

      Verwijderen
  2. Mooi om te lezen. Ik zit nu in de rouwperiode na het verlies van mijn partner, aan dezelfde ziekte als jij gehad hebt. Ook ik merk heel goed dat jezelf forceren niet werkt, dat alles stapje voor stapje moet, en dat je vooral niet teveel naar alle goed bedoelde adviezen van iedereen moet luisteren. Ik ben wel blijven werken en bewegen, omdat dat me goed doet. Maar adviezen om de inrichting van mijn woning te veranderen, op wintersport te gaan (nog nooit geweest) en mijn leven helemaal om te gooien omdat dat zou kunnen helpen bij de rouwverwerking volg ik niet op. Ik ga ook niet naar rouwbegeleiding van de psycho-oncologische zorg, omdat ook daar weer met protocollen wordt gewerkt. En andere 'therapie' hoef ik ook niet. Af en toe een gesprek met de huisarts die benadrukt dat het tijd nodig heeft en dat ik het heel goed doe, is prima.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja, die protocollen, we zijn geen gemidelde patient/nederlander, maar gewoon ons afwijkende zelf. Je hebt een zware periode, maar ook daar groeien dingen uit, zolang je je kunt openstellen voor wat er voorkomt in je leven. De natuur is bv een grote troosteres.
      Je eigen weg volgen , en luisteren naar wat jij nodig hebt. Sterkte!

      Verwijderen
  3. Poeh ja, nummer 2..je verwachtingen bijstellen.
    Daar ga ik nog vaak de mist in.
    Nummer 1 begin ik nu te leren, vaker rust nemen om te voorkomen dat ik in kak.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi zoals jij het beschrijft. Ervaringen delen. Misschien kan iemand er iets mee. Ik had net een gesprek met vriendin over goedbedoelde adviezen, waaruit blijkt, dat men niet snapt ,hoe jij omgaat met je energie.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik gedij ook het best met mijn eigen schema per dag. Dat dat veel minder aan daadwerkelijke daden oplevert dan bij een ander van mijn leeftijd, vind ik na een lange strijd met mezelf niet meer erg (meestal dan). Wel blijft het moeilijk te accepteren dat ook nu ik zo "weinig" doe, de pijnen/stramheid en vermoeidheid zomaar weleens heel erg de kop opsteken. Toch doorgaan waar ik mee bezig ben. Gezond eten: veel meer groenten en fruit in mijn geval, verder gelukkig geen intoleranties. Niet teveel doen en mijn eigen beweging opzoeken. Wat al veel meer is dan het was.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik vind het heel erg rot voor mensen die door het UWV met chronische klachten worden herkeurd en nu opeens veel meer zouden kunnen. Klachten en ziektebeeld nog hetzelfde, alleen de uitleg is anders. Een vriend van mij legde het ooit treffend uit dat of je nu in miles of in kilometers meet, de afstand blijft hetzelfde en de motor (hij) rijdt echt niet harder.
    Krijg je wel de kans om die balans te mogen vinden dan? En hoe hoog leg je je eigen lat (meestal nog hoger dan de omgeving 'm legt) door schuldgevoel gedreven.


    BeantwoordenVerwijderen