maandag 5 januari 2015

Retraite afsluiting

Een kleine 14 dagen zoveel mogelijk in stilte verkeren en je wat afsluiten van de dagelijkse achtergrondruis, je richten op een begrip als openheid en creativiteit, wat leverde mij dat op?

ALGEMEEN

Veel rust en tijd om mijn gedachten eens helemaal uit te laten praten, zonder ze te laten ontsporen in allerlei gepieker.
Veel slapen, rusten, langzaam en bedachtzaam bezig zijn met routine dingen. Me afwenden van het voortdurende bombardement aan prikkels, waardoor kleine dingen even het belangrijkste van dat moment zijn.
De diepte in, en een deken over me heentrekken om de wereld af te dempen.
Heerlijk en ook moeilijk soms. De wereld dringt zich onvermijdelijk op, zolang je niet op een bergtop zit zonder WIFI. Dat is een voortdurende frictie; wat aanvaardt ik als nuttig, onvermijdelijk, als tegenstelling die mijn stilte juist reliëf geeft?
 Wat kan ik doen om de stilte functioneel te laten zijn, zonder ergens bewust naar te streven en processen hun gang te laten gaan zonder erin te verzinken?
Ik probeer de stilte als norm te hanteren en de verbreking daarvan als incidenten te beschouwen, die ook nuttig zijn.
Het fijnst zijn die momenten dat de tijd volkomen onbelangrijk is, waarin ik op de tijd glij als een slee op sneeuw, soepel, vanzelfsprekend, eindeloos.

OPENHEID
Het thema dat ik koos was openheid en ik heb veel gelezen en nagedacht over dit begrip.
Natuurlijk taalkundig heeft het bepaalde betekenissen, maar wat betekent het voor mij, in het positieve en/of negatieve?
Ik vind openheid een verwarrend begrip, want het kan naar exhibitionisme neigen, naar naïviteit, naar onbeschaamdheid, naar opengooien zonder aanziens des persoons.
Zie bijvoorbeeld wat gebeurt op Sociale Media en in gewone media.  Dat is beslist een nare negatieve kant van openheid.
Ikzelf heb meer met het begrip Open Staan en Open Zijn in de zin van Open Stellen op een gezonde, zelfs terughoudende wijze.
Ik wil niet met een groot bord om mijn nek lopen waar alle definities die op mij betrekking hebben, op staan. Ik ben niet Kanker, Bipolair, Glutenovergevoelige, Linkse, Uitkeringstrekster. Dat zijn onderdelen van mij, die slecht flardjes informatie over mij als geheel bevatten. Het gevaar is dat je vereenzelvigd wordt met zo'n etiket en dat men je alleen daar aan afmeet. 
Maar het zijn geen dingen waar ik me voor schaam ofzo, ik ben er open over tegen diegenen die ik vertrouw en die mij blijven zien en niet een beeld van mij krijgen dat opeens heel anders is...  of die meteen uit lopen te bazuinen dat die Vlasje weleens darmproblemen heeft.
Open.... maar niet ten koste van alles. Als ik een nare ervaring met iemand heb, zal ik , als er naar gevraagd wordt door een oprecht mens, antwoorden, maar verder is het aan iedereen om zijn eigen mening te hebben.
Open, maar niet onnodig kwetsbaar, open maar niet zonder behoedzaamheid.
Er zijn een hoop maren te bedenken die Openheid voor mij omringen.

Wat is een goede kant van Openheid die ik wel wil omhelzen en meer toepassen in mijn leven?
Open zijn naar mensen toe, je niet bij voorbaat afsluiten (ver)oordelen, laten zien wie je bent en kijken naar wie die ander is.
Open zijn voor kennis, leren, ervaringen, laat maar binnenkomen!
Open zijn in de wijze waarop je leeft, uitdragen wat belangrijke waarden zijn, zoals eerlijkheid en betrouwbaarheid, leven en zo min mogelijk schade daarbij aanrichten, zowel materieel als geestelijk.
Ontvangen en zenden.

Ja het is fijn om zo min mogelijk dicht te zijn  in de zin van je geheimen onder je te houden, want geheimen zijn uitvreters. Open om vertrouwen te schenken, exclusief aan die persoon die er om vraagt. Zelfs als dat geheimhouding vereist (jaja, het is niet simpel).
Geen dubbele beelden van jezelf creëren, het is al moeilijk genoeg om consistent te zijn en blijven.
Eenvoud en openheid gaan goed samen.

Hier kan ik wat mee. Ik ontdekte dat ik soms,  ongevraagd,  te open ben, dat openhartigheid niet hetzelfde is als openheid, dat zelfbescherming en openheid het niet eens zijn over hun onderlinge grenzen. Dat stil luisteren soms van grote waarde is en je mond houden soms net zo.

Facebook zal ik nog meer voornamelijk voor hobbies en algemene contacten gebruiken en het persoonlijke er nog meer buiten houden.
Op mijn blog zal ik meer op mijn ervaringen ingaan en minder op het aandeel van anderen daarin en ik zal mijn nom de plume Vlasje, ooit aangenomen ivm een stalker, vaker laten varen voor mijn eigen naam.


CREATIVITEIT

Nog niet gevonden, maar dat zal wel een doel worden voor de komende tijd. Meer lezen en kijken naar creablogs, boeken en uitingen van anderen om dat piepkleine waakvlammetje dat ergens in mij brandt aan te blazen. Niks moeten, wel de vrijheid geven.

Conclusie;
Het was een fijne periode, ondanks het feit dat Sociale Dienst en formulierenellende een krachtige poging deden om mijn eigenwaarde en spirituele bewustzijn om zeep te helpen. Ik leerde veel, en heb voldoende brandstof vergaard om daar, in een ander tempo, mee door te gaan.
Ben er weer blij om dat ik deze periodes in kan lassen.
Is dat alles, nee hoor. Er zij  on telbare gedachten door me heen gevlogen, soms teruggehaald, omdat ze interessant waren om verder op in te gaan, anderen liet ik als wolkjes voorbijdrijven.  Er  is veel wat met dit onderwerp verbonden is. Joan Halifax zei het prachtig in een BOSdocu; zonder oordeel of vooropgezet plan laten komen wat komt en dat intens beleven.
Dat komt er niet altijd van als je zit te worstelen met een onwillige printer, of luistert naar het gekrakeel van politici, maar het bewust proberen dit zoveel mogelijk in je gewone leven toe te passen is al een hele stap. Groei in stilte en zonder je vast te leggen.  Zet maar open die lijn.





3 opmerkingen:

  1. Heerlijk om dit te lezen op de vroege ochtend. Die Bos-uitzending van gisteren,ik genoot

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een zinvolle en zingevende weken heb je gehad. Ik vind het ook zo geweldig dat je je niet af laat leiden en als het toch gebeurt ( soc. zaken perikelen b.v.) dat je dan in staat bent de draad weer op te pakken. En, ik vind dit wel moeilijk om te zeggen, het feit dat je alleen bent maakt het inlassen van dit soort weken natuurlijk wel iets makkelijker. Je hoeft en kunt alleen rekening houden met jezelf en waar je zelf op dat moment behoefte aan hebt. Maar nogmaals ik vind het bewonderenswaardig dat je het doorzet. Ik heb er wel eens aan zitten denken om eens in retraite te gaan maar dan ook ergens in een stilte klooster. Omdat ik er ook wel een beetje bang voor ben, het totaal op jezelf teruggeworpen worden en jezelf onder ogen moeten komen, is het er nog steeds niet van gekomen. Ik hoop dat je heel lang geniet van je ervaringen van de afgelopen weken. Gr. Leontine

    BeantwoordenVerwijderen