zaterdag 10 januari 2015

Donsdekbedmoment

Gisteren hoorde ik iemand de uitdrukking;" Donsdekmoment" gebruiken en dat geeft uitstekend weer hoe ik me gisteren voelde. Het was wel allemaal heel veel;  de hardheid en ellende in de wereld en hoe in ons eigen Nederland tegen ouderen, hulpbehoevenden, niet-gezonden, financieel-niet-ruim-genoeg-hebbenden aan wordt gekeken. Je voelt je bijna ongewenst. Dat zijn die  dagen dat je het liefst je dekbed, al dan niet van dons(arme eendjes), over je kop wilt trekken en even een time-out wil nemen, Ik ben er ff niet.
Nee, ik ben niet bang voor extremisten, dat laat ik me niet aanpraten. Ik haat niemand, niet om geloof, of (waan-)ideeën, nee, dat lukt me niet. Bij die extremisten  denk ik aan hun moeders, die ook hun kind kwijt zijn.
Maar dat we nu zoveel miljoen jaar op aarde rond te hebben gelopen, met ons unieke denkende brein, niet verder zijn gekomen dan dit soort idiotie, dat maakt me heel triest.
Ik kan er ook niks mee. Tonen dat ik me niet laat intimideren, gewoon mijzelf zijn en mijn  gedachten over hoe het zou moeten zelf voorleven, dat is het wel zo'n beetje. En soms voelt dat ontoereikend, zou je een groot gebaar willen maken, maar ik zet geen groot kruis in mijn tuin of ga er aan hangen, ik ben geen almachtige die dat kan bereiken, helaas dat lost die triestheid bepaald niet op.
Liefde is het enige.

2 opmerkingen:

  1. En juist met dit soort uitingen zorg je voor nét even iets meer liefde in de wereld. Klein als we zijn, we kunnen allemaal wat doen. En dat doe je! Van onderuit je dekbed laat je weten dat je hoop hebt op meer liefde en minder haat.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook ik dacht aan hun moeders. En aan degenen die zoveel invloed hebben op deze jonge mensen, zodat ze gehersenspoeld deze commando's uitvoeren. Het is niet te bevatten, zoveel haat.

    BeantwoordenVerwijderen