vrijdag 28 november 2014

zacht van binnen

Deze week had ik een onverwachte ontmoeting met een vroegere vriendin die het contact zonder opgaaf van redenen verbrak, jaren terug. Ze loopt vaak in de stad en woont niet zover hier vandaan, dus dan kom je elkaar redelijk vaak tegen. Meestal pretendeert zij mij niet te zien, terwijl ik meestal vriendelijk groet.
Rare situatie, er is geen ruzie ofzo geweest, en ik heb geen idee wat haar motivatie was om het contact te verbreken. Ik heb geen redenen om haar te ontwijken, dus dat doe ik ook niet. In het begin bleef het me behoorlijk dwars zitten en vroeg ik mij steeds af wat er nou fout was gegaan. Maar als de ander dat niet wenst toe te lichten, dan houdt het op. Omdat ik me realiseerde dat zij in haar leven veel mensen plotsklaps achter zich gelaten had, en nooit wenste uit te spreken wat haar dan dwarszat, legde ik me erbij neer.
Nu kwam ik haar tegen in de groentewinkel en daar kun je elkaar niet erg ontlopen. Zij keek naar alles, behalve naar mij, maar toen we samen aan de toonbank stonden was er geen ontlopen aan en gaf ze me een knikje.
Tja......Ik groette vriendelijk terug, bleef gewoon met het winkelmeisje mijn zaken afhandelen en dat was het dan.
Het deed me eigenlijk niets. Zij heeft kennelijk een probleem, en geeft mij niet de gelegenheid om iets goed te maken of uit te praten, dan kan ik er ook niks mee en nu vind ik dat prima.
Mensen zijn vreemde wezens en ik hoef me niet altijd in bochten te wringen om een relatie goed te houden en als het de ander iets waard is (geweest) zou ik in elk geval een verklaring verdienen. Als dat er niet inzit van hun kant, tja, dan is dat maar zo.
Ik bleef er ook niet over piekeren en behalve de lichte verwondering, die me altijd weer bespringt, heb ik er geen energie ingestoken. Dat ik er nu toch over verhaal, komt vooral omdat ik vanmorgen een muziekje hoorde dat zij heel erg waardeerde, zodat ik even aan dat moment van eerder in de week, moest terugdenken.

4 opmerkingen:

  1. Heel verstandig dat je er verder niet meer mee bezig bent, vooral ook omdat zij het contact met meerdere mensen zomaar afbrak zonder te zeggen waarom en zonder de bereidheid om zaken uit te (willen) praten. Fijne dag nog. Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed,dat je vriendelijk kunt blijven.Dat is te enige,wat je kunt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed van je. Ik vind dat zelf een moeilijk iets, maar leer het steeds beter los te laten. Want inderdaad, als je niets te verbergen hebt?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dit is vooral een belasting voor haarzelf. Als je steeds meer mensen uit de weg gaat zonder uit te leggen waarom je geen contact meer wilt, dan moet je wel bijna imploderen van al die wrokkigheid. Zonde!

    BeantwoordenVerwijderen