vrijdag 24 oktober 2014

Leven met lood

Al jaren terug begon de vermoeidheid uit de hand te lopen. Was ik mijn hele leven al iemand met kennelijk een kleine accu, nu werd het via mini een microformaatje.De diabetes, kanker en alle andere kwalen en hun behandelingen maakten het er natuurlijk niet beter op.
Net als Martine van Min of meer, heb ik met vallen en opstaan moeten leren hoe ik dit kon accepteren (helemaal nooit, maar goed dan, voor het grootste deel) en hoe ik mijn leven weer vorm kon geven om dit gegeven heen.
Het moeilijkste is je verwachtingen los te laten. Je bent geconditioneerd op hoe het 'normaal 'zou moeten gaan en verwacht dat ook van jezelf, net als je omgeving dat doet. En dat loopt spaak, geheid! Toch moet je dit als eerste aanpakken, anders pleeg je roofbouw op jezelf, met als gevolg nog diepere uitputtingsverschijnselen en een steeds verslechterend herstel daarvan.
Ook ik heb een groot deel van de afgelopen jaren vanaf de bank en het bed geleefd. En als je dan blijft verwachten dat je op een dag door het toverstokje van een fee aangeraakt zult worden en terug naar je vroegere energie kunt gaan, raak je ook nog eens in een zwart gat.
Je moet gaan aftasten, wat kan ik hoelang doen en hoeveel rust heb ik nodig om daar weer van te recupereren. Als je energiepeil ook nog sterk wisselend is, is dat een heel lastige onderneming. Je zult moeten leren hoe je lichaam te kunnen geeft  dat het in overdrive komt en eigenlijk vlak voor dat punt bereikt is, terugschakelen. Toch is het ook niet goed om steeds  een stuk onder je maximale vemogen te blijven, want dan bouw je nooit wat op.
Je moet het per dag, sterker, per uur, per minuut beoordelen en blijven luisteren naar dat verrekt lastige lijf.
Langzaam maar zeker begin ik dat eindelijk in de vingers te krijgen, al lukt het nooit altijd. Bij overschatting van de mogelijkheden wordt je genadeloos gestraft met huilensheftige moeheidsepisodes.
Gelukkig heeft mijn glutenvrije dieet (mijn eigen vorm van paleo) al wat verbetering gebracht en vooral ook diverse ziektebeelden verbetert. De grens van mijn energie is wat opgerekt en dat is een hele winst. De valkuil is dan dat je opnieuw je grenzen moet aftasten en dit snel verkeerd inschat met de nodige nare gevolgen.
Ook dit went en ik kan zeggen dat ik op het moment in een prettig ritme zit.
Nee, heel veel komt er niet uit mijn handen, maar de dagelijkse dingen kosten me minder kracht en er blijft meestal wat meer over om nog eens de stad in te gaan of extra klusjes aan te pakken.
Wat mij wel erg geholpen heeft, is mijn denkpatronen doorbreken. Pijn en moeheid meer buiten mijzelf plaatsen door het te observeren meer dan me er mee te identificeren. Ik kan meer in het moment leven en genieten van waar ik op dat moment ben, ook als dat de bank is.
Mijn verwachtingen van mijzelf en het idee van van alles moeten, kan ik ook van een afstandje bekijken en dan lachend aan de kant schuiven. Gekke Vlas, heb je weer oude patronen vast! Laat maar los, de wereld vergaat niet, als die afwas nog een dag blijft staan en jij gaat niet dood als je ergens niet naar toe kunt.
De blijdschap als dingen wel lukken is dubbel zo groot en de dankbaarheid diep.
O ja, ik maak to-do lijstjes, veel en vaak, maar ten eerste zijn het geen opgelegde taken, maar vooral verhelderingen voor mijzelf en om de urgentie van dingen in te schatten. Bovendien als ik plannetjes begin te krijgen, is het op papier zetten al een goede stap, dan hoef ik er niet meer mee in mijn hoofd aan de gang te blijven. Komt het tot afvinken, oei wat een feestje, lukt het niet om het te verwerkelijken, dat is ook duidelijk dan, weer een leermoment.
Aan mijn muur hangt een papier met daarop  IS DAT ZO ? en dat is een goede sleutel om jezelf tot de orde te roepen en in de realiteit te leven en daar van te genieten.

7 opmerkingen:

  1. Dankjewel.......Zo,n bericht kleurt mijn dag.liefs,Anneke Broos*

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is een goeie die tekst, misschien moet ik die ook maar eens ophangen.
    Je stuk is een feest der herkenning ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ook hier veel herkenning. Maar ik ben gaan leren om tegen mezelf te durven en mogen zeggen: wat heb je veel gedaan/wat doe je veel!! Een ander van mijn leeftijd zou het weinig vinden misschien, maar ik ben zo trots op de hoeveelheid werk die ik verzet! Ik wandel iedere dag met de hond, haal alle boodschappen en kook dagelijks zelf. Ik doe het hele huishouden zelf en heb geleerd dat het met minder ook schoon en opgeruimd genoeg is. Buitenstaanders vinden mijn leven vaak klein en wat bekrompen. Ik niet (meer)!! Ik vang zelfs een weekendpleegkind op en dat kon er toch maar mooi bij. Allemaal plussen. De minnen benoem ik zo min mogelijk en ervaar ze daardoor ook echt minder. Wel word ik nog met regelmaat terug geworpen door een net-iets-teveel-of-te-lang-gedaan-moment. Maar heb nu de rust (meestal) om weer even rustig aan te doen tot het herstel weer is ingetreden. Fijn, zulke herkenbare stukjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Toch blijft voor mij accepteren moeilijk. Vanochtend hoorde ik,dat mijn bloeddruk te hoog was om te opereren. En viel mijn man in het ziekenhuis met als gevolg een gekneusde/gebroken rib. Dan schiet ik toch in een oud-hevig verzet.Maar ik weet,de acceptatie komt wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik blijf het soms moeilijk vinden om last te hebben van chronische vermoeidheid. Bij mij uit het zich tegenwoordig vooral in het feit dat ik maar weinig prikkels verdraag. Qua fysieke energie ben ik er enorm op vooruit gegaan door het glutenvrije dieet. Eerst knapte ik daar wel wat van op, maar te weinig. Het blijkt dat ik tot de meer gevoeligen hoor qua gluten. Sinds ik nog strenger op dieet ben, ben ik een heel stuk meer opgeknapt.
    Helaas is het qua eten wel een stuk lastiger geworden. Ik verdraag soms zelfs glutenvrije producten niet. Vooral het merk Consenza geeft problemen.
    In Nederland mag een product glutenvrij genoemd worden terwijl er nog 20 Mg per kilo in mag zitten. Ook kan er sprake zijn van kruisbesmetting. Zoals bv veel gebeurt bij sojaproducten of een fabrikant zet domweg niet op de verpakking wat er in zit, terwijl dit toch verplicht is. Zoals kokosmeel van het merk met een molentje op de verpakking.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het blijft lastig. Nu ik na een week voor pampus liggen de energie voel terugkomen, zijn er meteen zoveel dingen die ik graag wil doen! En vaak zijn dat ook dingen waar ik normaal gesproken energie van krijg, maar ja, dat geldt niet als ik ze nu ineens allemaal ga doen. Aan de andere kant wil ik er ook wel een heel klein beetje spanning opzetten, want je kunt niet weten waar je grenzen liggen als je ze nooit opzoekt.
    Ik ben zo blij dat ik niet meer als een vaatdoekje onderuit flubber, dat ik meteen alweer allemaal plannetjes in mijn agenda heb gezet voor de komende week. Ik weet nu al dat ik ze niet allemaal kan uitvoeren, maar het is zo fijn om plannen te maken... En inderdaad, alles wat je hebt afgevinkt, daar kan je weer trots op zijn, maar je weet van tevoren dat je daar dan wel weer van moet uitrusten...

    Wat bedoel je trouwens met 'mijn eigen vorm van paleo'. Eet jij zowel paleo als glutenvrij, of heb je een soort eigen dieet bedacht? Wat is voor jou de belangrijkste reden om glutenvrij te eten?

    BeantwoordenVerwijderen