maandag 1 september 2014

Janus

Niet Janus van pak me nog een keer, maar de god met de twee gezichten.
Iedereen die me wat langer volgt weet dat ik een enorme optimist ben, die probeert zo positief mogelijk te leven. Wat niet betekent dat ik ook niet momenten van verdriet, boosheid en opstandigheid ken, o, nee verre van dat zelfs. Maar ik laat me er nooit lang door meeslepen of door leven. Mijn blog van gister was een momentopname van de gevoelens van negativiteit die vanuit allerlei hoeken ook mij kunnen overspoelen en dreigen mee te sleuren. Ook dat hoort bij mij en wil ik laten zien. Natuurlijk ben ik niet alleen een blije muts, maar vooral een mens met alle zwakheden die daarbij horen. Af en toe moet ik mezelf even de ruimte geven om die negativiteit te herkennen, die te uiten en dan mezelf herpakken en een modus te vinden waarin ik weer een poosje in mijn vrije ruimte kom i.p.v. in de aura van akeligheid getrokken te worden. Er bestaat een + en een -, zwart en wit, Jantje lacht-Jantje huilt. Lieve mensen met geweldige ideeën en akties tegenover ellendelingen die dood geweld en verdriet zaaien. Die beide zijden zijn er en mogen niet ontkent worden, maar altijd alleen naar de zon kijken, kan ook uitputten. Er zijn vele onterechte zaken in deze tijden, zowel in Nederland als de wereld, zowel in mijn buurman als in mijzelf. Ik wil beiden zien en erkennen.

2 opmerkingen: