zaterdag 20 september 2014

Imponerende Zwijmel

Sam Baker;
Baker groeide op in Itasca, een dorpje ten zuidwesten van Dallas. Zijn moeder speelde orgel in de Presbyteriaanse Kerk, en zijn vader luisterde naar platen van blueslegendes als Lightnin' Hopkins, Brownie McGhee en Sonny Terry. Daarnaast hoorde hij als kind allerlei andere muziek. Ride This Train van Johnny Cash is één van de eerste platen die hij zich herinnert, en dan vooral vanwege de verhalen die in de liedjes verteld worden. En daar draait het volgens Baker om: verhalen vertellen. Hij ziet zichzelf meer als een schrijver van liedjes dan een vertolker. Baker wordt wel geplaatst in de traditie van mede-Texanen John Prine, Guy Clark en Townes Van Zandt: meeslepende korte verhalen die hij met weinig woorden zeer beeldend weet te vertellen, met ingehouden begeleiding.
Baker heeft een opvallende zangstem, als gevolg van zijn doofheid. In 1986 overleefde hij ternauwernood een bomaanslag die het Lichtend Pad pleegde op de trein waarin hij op weg was naar Machu Picchu (Peru). Drie Duitsers (vader, moeder en zoon) waarmee hij de coupé deelde kwamen om. Baker raakte zwaargewond: een doorboorde dijbeenslagader, een verbrijzelde linkerhand (die hem dwong linkshandig gitaar te leren spelen; in zijn linkerhand kan hij nog wel een plectrum vasthouden) en gescheurde trommelvliezen. In verschillende van zijn liedjes verhaalt hij over deze aanslag, bijvoorbeeld in Steel op Mercy en in Broken Fingers op Pretty World.

Inmiddels toert Sam geregeld ook door Europa en heeft diverse mooie albums uitgebracht. Een mooi voorbeeld van iemand die door iets heftigs te beleven een rijker mens en muzikant is geworden



Broken Fingers
How long
How long ago
16 years
Everyday
Of course I know
Of course I know
Forget his face?
Of course I don’t
Etched like a crystal vase 
These broken fingers
Some things don’t heal
I can’t wake up from a dream
When the dream is real
These broken fingers 
Forget his eyes?
His silhouette?
Of course I don’t
Of course I don’t forget
There are blue eyes
A silhouette
There is a debt
A debt I don’t forget 
How long
How long ago
Sixteen years every day of course I know

10 opmerkingen:

  1. Mooi en het verhaal erbij is indrukwekkend !!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Imponerende achtergrond ininformatie. En imponerende muziekkennis van jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. zeker indrukwekkend!
    Soms geeft, zoals hier, achtergrondinformatie een extra dimensie aan wat je hoort en erbij voelt.
    Fijn weekend

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een indrukwekkend verhaal. Zijn muziek is niet helemaal de onze.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Een ontroerend mooi verhaal. Wat een doorzetter. Respect. Mooie muziekkeuze deze wek.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Sjee... wat vreselijk, wat hij heeft meegemaakt. Wat een aangrijpend verhaal, en hij weet me wel te raken hoor...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heftig, hoor! Wat een moed heeft die man.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. En wat een ontroerend nummer! Prachtig!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een apart stemgeluid en wat een prachtig lied. Heel doorleefd.

    BeantwoordenVerwijderen