woensdag 13 augustus 2014

Vloedgolven

Het is jaren aan de gang, maar nu in toenemende frequentie en heftigheid; tsunamies aan geweld, ongelukken, door de pers en de media ons getoond vanuit alle hoeken en standpunten en daarop volgende golven van ontzetting sentimenten en uitingen van medeleven. De bermmonumentjes zijn een normaal fenomeen geworden. Bij ontijdig overlijden van bekende personen of door tragische gebeurtenissen worden bloemenzeeën, kaarten en teddyberen tot tapijten van meegevoel neergelegd, waar mensen dan ook nog selfies maken met de rouwstoet, of de tijdelijke monumenten maken.
Pim Fortuijn, Theo van Gogh, Prinses Di, 9/11, enzovoort . Recent natuurlijk de MH17 en er gaat een nieuwe golf over de hele wereld na de zelfmoord van Robin Williams.

Geen van de gebeurtenissen die ik hier noem wil ik minimaliseren, het zijn stuk voor stuk tragedies. Maar ik heb wat moeite met het feit dat iedereen dat zich zo naar zichzelf trekt. Het is voor de meeste mensen eigenlijk een ver van mijn bed gebeuren, ze zijn er niet of nauwelijks bij betrokken. Ze kenden Theo of lady Di niet, maar reageren alsof het hun eigen familie is, of dat ze ooggetuigen waren. Natuurlijk juist door de media zijn de dingen bijna naast je bed geworden en krijg je bijna het gevoel dat je mensen zelf kent. Als jij veel films van Robin Williams gezien hebt, kan hij erg vertrouwd voelen. Maar als je niet wist dat deze man zijn hele leven onder ernstige depressies en verslavingen heeft gelden, kende je hem dus niet zo goed. Het is tragies als iemand er een eind aan maakt, we verliezen echt een geweldige akteur, maar het was je broer of vriend niet. Ik kan me heel goed voorstellen dat iemand tegen ernstige depressies vecht, keer op keer, er niet meer de kracht voor heeft om weer die zware pijn te moeten doorstaan. Zelf leed ik ooit aan dit soort peilloos diepe zwartheid (ja, ik,  het blije ei, misschien is dat juist de grond van mijn blijheid, dat ik wel de goede medicatie vond, die me weer naar de oppervlakte vol zon en licht kon tillen)en weet hoeveel het van een mens eist. Isa Hoes zag het bij haar Anthonie en kon het wel plaatsen dat hij het niet meer aankon.
Het is heel ernstig dat mensen aan dit soort ziekten lijden moeten, maar trek het niet naar je toe. Wees blij dat jij er niet echt bij betrokken bent, respecteer dat mensen die wel dit verlies betreft, hun eigen manier moeten vinden om het te verwerken, maar denk niet dat er zelf een rol in speelt, hoe goed bedoeld ook.
Neem een eerbiedige afstand, verwerk je eigen gevoelens er over in je eigen privacy en laat ruimte over voor je eigen geluk en leven, zonder het te versieren met medelijden, medeleven en vereenzelviging. Het is zonder dat al erg genoeg voor de echt direct betrokkenen. Robin Williams heeft nu de grote pijn die hij leed niet meer. Niemand kon hem helpen hoe graag men ook wilde, hij hielp zichzelf en dat verdient ook respect en afstand.

8 opmerkingen:

  1. Soms kan ik het gevoel hebben,dat het bij veel mensen,die rouwen om een verre bekende persoon,het meer om hun eigen gevoel gaat. Zoals bij het kijken naar soaps.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het was mijn broer of vriend inderdaad niet, maar ik herken in hem inderdaad wel de worstelingen die mensen die ik wel ken hebben gehad met het leven. Die soms kozen voor de dood en soms kozen voor leven. En ja, Vlasje, ik herken ook de zwarte diepten.
    Ik herken zijn schijnbare vrolijkheid, zijn eeuwige bedekken met humor, de eerste zijn die een grap over jezelf maakt of een situatie zodat de ander jouw kwetsbaarheid niet ziet.
    Maar ik pretendeer niet dat ik hem ken, noch zijn levensweg of keuzes. Maar wel dat het me raakt, om bovenstaande redenen. Je hebt gelijk hoor; rouwen om hem is wat anders dan even stilstaan bij zijn leven. Misschien is het ook wel de behoefte die Andy Warhol zo mooi noemde Mijn 15 minutes of fame...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ben het helemaal met je eens, je verwoordt het prima. Soms kun je je diep verwant voelen met iemand die je persoonlijk niet kent, dan voelt zoń moment als rouw, een stukje van jezelf dat geraakt wordt. Niks mis mee, maar niet iedereen hoeft zijn moment of fame te beleven door een andermans lot; het zijn een soort hypes, aangewakkerd door de media en mensen vinden het blijkbaar min of meer prettig zich daardoor mee te laten voeren en dat voelt voor mij niet goed. Ik betwijfel niet hun oprechtheid, maar wel de uitwassen en het idee dat je er echt deel van uitmaakt als je een foto van jezelf hebt met een teddybeer van het treurtapijt.

      Verwijderen
  3. Fijn dat het ook eens op deze manier verwoord wordt, door de immense media-aandacht, die bij 'n dergelijke gebeurtenis schijnt te horen, lijkt 't wel of we alleen maar hollen van 'hype' naar rage.
    Simpelweg even (binnenshuis) stilstaan bij de persoon of gebeurtenis lijkt niet meer genoeg te zijn, als je aan de buitenwereld niet kan laten zien hoe erg je mee(ge)leeft (hebt) dan hoor je er blijkbaar niet bij of ben je een ijskoude die het niet interesseert.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. En het heeft ook iets hyperigs, kort en heftig. Past bij deze tijd, overal achteraan hollen en snel weer naar iets anders als dat meer prikkels biedt. Las laatst een interview met The Lau. Hij wist vorig jaar zomer al van de terugval in zijn ziekte, na een interview met Giel Beelen kwam de pers op hem af om zijn verhaal te horen. Maar plots overleed prins Friso toen en weg was het hele journaille weer. Om dit voorjaar weer bij hem terug te komen.
    Vraag maar eens aan mensen met een chronische levensbedreigende ziekte of aan mensen die rouwen hoelang dat medeleven blijft. Meestal is het maar een heel klein groepje dat het opbrengt om steun te blijven geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben het met je eens, kreeg een onprettig gevoel bij die massale rouw. De media dringt het wel op vind ik. Het boek van Isa Hoes zal ik niet lezen, een intiem verslag over de lijdensweg van haar overleden man. I.M. van Connie Palmen heb ik wel gelezen maar kon me om dezelfde reden ook niet bekoren, hoe goed geschreven ook.


    BeantwoordenVerwijderen