woensdag 23 juli 2014

Hoe verder?

Hoe ga ik zelf om met tragedies in de wereld?
Ik sluit mijn ogen niet, maar beperk de mediavloed wel.  Niet de hele dag tv, radio en internet op de narigheden afgesteld, maar af en toe even updaten. Ik ben (gelukkig) geen direct betrokkene en het lijkt me ook wel zo respectvol om voor de familie/vrienden/bekenden van de omgekomen mensen een stapje naar achter te doen en niet met je neus op de voorste rij te gaan staan. Het laatste wat nodig is , is sensatilust, ramptoerisme, speculaties en ongefundeerde meningen en de zaak naar je toe te trekken.
Als je iemand kent die wel direct erbij betrokken is, vraag dan wat je kunt doen, koffie zetten, dingen regelen,. op kleine kinderen of huisdieren passen, een arm om iemand heen maar neem ze hun verdriet niet af.
Natuurlijk heb ik mijn ideeen, en die behelzen vooral het gevoel enorm gemanipuleerd te worden en dat misschien nooit iemand precies zal weten wat er gebeurde , door wie en waarom. Alle mooie woorden van politici te spijt, ik betwijfel hun onafhankeliujkheid. Amerika en Rusland, grote economische spelers, waartegen Nederland niet zomaar iets kan beginnen.
Ook zie ik met lede ogen hoe heel nederland zich opstelt als slachtoffer nu, terwijl elke dag in vele conflicten net minstens zoveel slachtoffers vallen, net zo zinloos, net zo betreurd. Dat is ver van ons bed, maar al die nederlanders die zomaar uit de lucht vielen, ja dat is ons gezamelijke trauma.
Ik kleineer het beslist niet, maar rationaliseer het wel en laat me niet teveel door de emoties bespelen. Mijn leven gaat voorlopig gewoon door, zoals  n\het met 9/11 en de dood van Kennedy ook was. Er is een streepje in de tijdlijn gezet, net als bij de Watersnoodramp en de Tsunami in het Oosten, maar vele drama 's zijn ons min of meer ontgaan, we waren er niet zo met de neus bovenop gedrukt.
Wat me het meeste dwarszit is dat deze menselijke handelingen maar doorgaan en doorgaan, dat we zoveel kapotmaken en vernielen van natuur en klimaar tot mensen en dieren.
Ik leef door, weer wat cynischer maar net zo dankbaar voor wat er wel is. Het een sluit het ander niet uit.

14 opmerkingen:

  1. Een blog waar ik me zo in kan vinden .Dank je wel ,ik durfde het niet te schrijven .En natuurlijk leef ik mee maar er is een grens en die heb ik voor mezelf bepaald
    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lees de column van Youp van 't Hek eens (even googelen). Je zult je er net als ik in kunnen vinden.

    Groet Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die is inderdaad goed, Youp vertolkt mijn gedachten en die van jou uitstekend. Het is al jaren rot en zal wel rot blijven ook in de wereld. Het gehuil van nu is (behalve van betrokkenen) nogal hypocriet. Bijna een hype.

      Verwijderen
  3. Vlas, ben het weer zo ben je eens!
    Vandaag op RTL-Z balkje: trein is vertrokken naar G. Passagiers vrolijk, blij en opgewonden.Wat maf zeg!
    Mijn leven gaat ook door.
    Ruud

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De hele wereld is een vuurpot. Er gebeuren elke dag weer vreselijke dingen. Iedereen die een dierbare verliest door deze onzinnigheden krijgt een ander leven wat nooit meer is zoals het was. Het leven gaat toch altijd weer door en je kunt en moet niet alle ellende op je nemen. Maar op het moment gebeuren er veel nare zaken en ik weet niet waar het allemaal toe gaat leiden. Redelijk eng allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Vlasje ,ik ben blij dit te lezen. Ik dacht de enige te zijn met dit soort overwegingen.Ik leef met iedereen mee,die iemand verliest. Of het nu een buurvrouw is,die haar broer moet missen na een hartinfarct. Of de slachtoffers in Gaza. Natuurlijk is het een grote groep mensen met veel verdriet na de vliegramp.Maar ik hoor/lees uitspraken in de media,die me verbazen. Helemaal,dat de slachtoffers uit de andere landen zo weinig genoemd worden. Hun nabestaanden hebben toch ook verdriet en verdienen toch ook medeleven?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gaan ook duizenden dood door honger/dorst etc....maar nu is het dichterbij en dan ineens veel erger ???

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ja, de eme bekende Nederlanderr tweet over deze ramp; de andere bekende Nederlander schriijft een column in NRC maar allemaal met iig een zelfde reden: kijk mij eens, lees mij , ik verdien aan jullie!! Mijn buurvrouw verloor een zoon door zelfmoord. Ze rouwt kalm en waardig maar heeft nooit kritiek op de moeder in de Gaza-strook die huilend en gillend haar verdriet toont!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het met je eens ben.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja, helemaal mee eens. Toen ik jonger was maakte ik me er vreselijk druk om dat mensen grote rampen elders niet eens benoemden, er van op de hoogte waren of ook verschrikkelijk vonden, nee alleen als er Hollands Bloed verloren is, dan is het een ramp. Jaren ouder en er is nog niets veranderd. Het hemd is nog steeds nader dan de rok.
    Zal vandaag om 1600 uur stil zijn, maar voor iedereen uit dat vliegtuig, die door oorlogszucht en domheid, nu niet bij hun familie zijn of gezellig het Suikerfeest thuis kunnen vieren.






    BeantwoordenVerwijderen
  10. Waar ik zo'n problemen mee heb is dat als er iets ergs gebeurt half Nederland zich het verdriet toe eigent en er massaal en openbaar uiting aan geeft. Laat het verdriet waar het hoort bij de nabestaanden. Dat wil niet zeggen dat je het niet erg vindt of boos bent zoals nu omdat het geen ongeluk is maar veroorzaakt door een stelletje rebellen. Maar nog erger vind ik eigenlijk nu de nationale rouwdag en dan niet omdat ik de slachtoffers niet wil herdenken maar meer omdat er al vaker rampen met veel slachtoffers zijn geweest, denk aan Faro, Tripoli, Enschede e.a. Waren deze slachtoffers en hun nabestaanden dan geen nationale rouwdag "waard"? Was hun verdriet en gemis minder? En bij een volgende ramp, hoeveel slachtoffers moeten er dan zijn voor een nationale rouwdag. En inderdaad al die slachtoffers elders op de wereld van allerlei rampen en conflicten, wat doen we daaraan? Dat zijn toch ook mensen. Ik denk aan alle slachtoffers en hun nabestaanden die met dit onmenselijk verlies moeten leren leven maar ik doe het in stilte en bid voor hen dat ze de kracht mogen krijgen om het te dragen. Leontine

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Toch vind ik dit ook hypocriet. Nederland is een samenleving, waarin we met zijn allen leven en met elkaar verbonden zijn. Wanneer daar nodeloos bijna 200 mensen uit weggerukt worden door toedoen van een ander (welke partij dan ook), gaat er een schokgolf door de samenleving. Natuurlijk zijn er mensen die er met hun neus bovenop willen staan en zichzelf interessant willen voelen.
    Betekent dat dat we andere mensenlevens minder belangrijk vinden? In mijn geval niet, maar je bent er wel minder bij betrokken. Wanneer je eigen oma overlijdt ben je daar ook meer bij betrokken dan bij de oma van je buurvrouw. Terwijl toch deze levens evenveel waard zijn. Ik vind een minuut stilte bij aankomst van de slachtoffers (ongeacht welke nationaliteit, deze is nog niet vastgesteld en dit is het begin voor alle slachtoffers van hun reis naar huis) zeer gepast.
    Wat ik veel erger vond was de opmerking van Quicy Gario die verkondigde dat -witte levens- meer waard zouden zijn volgens Rutte. Een totaal verkeerd podium om zijn eigen zwarte pietenstandpunt en slachtofferrol te verkondigen... Dan liever 100 tweets van zogenaamde BN-ers over hoe erg ze het vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. uiteindelijk sterven er elke dag mensen door zinloos geweld, maar pas als het gaat om grote getallen is er een collectieve uiting van verontwaardiging, maar wat over die ene mens die door een ander gedood word tijdens een overval of een ruzie tijdens het uitgaan. deze ramp vreselijk en wens de nabestaanden ontzettend veel sterkte, maar wat met al die andere mensen die een dergelijk zinloos verlies meemaken , waar zijn we dan als land op een enkele stille tocht na ?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Over dat: het gaat maar door en door..... dat gevoel heb ik ook steeds. En deze keer kan ik het niet van me afzetten. Het beinvloedt mijn stemming. Dat gebeurt anders zelden. Het is even alles teveel bij elkaar en dat machteloze gevoel overheerst. Niet goed.... maar het is er. Daarom is dit stuk zo herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen