dinsdag 17 juni 2014

Tinten

Naar aanleiding van mijn blogje van vanmorgen en de reakties erop wil ik hier nog even over doorgaan.
Onder het tabblad The ugly Truth staat een deel van mijn medische voorgeschiedenis. Ik durf wel te stellen dat ik nogal wat meegemaakt heb op dat gebied en dat stopt ook niet zomaar. Bijna tien jaar geleden kreeg ik te horen dat ik alleen nog maar palliatief behandeld kon worden aan mijn Borstkanker en het zag er erg zorgelijk uit. Toch, ondanks diverse verdenkingen van uitzaaiingen, en vele ups en downs, ben ik er nog, al kan geen arts iets zinnigs zeggen over mijn levensverwachting.
Tja wat doet dat met een mens. Hoe leef je daarmee verder, met onzekerheid en een slecht funktionerend lijf.
Als ik heel flauw ben zeg ik; gewoon doorgaan met ademen, en dat is natuurlijk ook zo.Iets veel ergers dan ik te horen had gekregen kon er eigenlijk nauwelijks zijn, dus dat nam meteen veel onzekerheid en onduidelijkheid weg. Maar ik weet uit ervaring, dat toen de diagnose en de zwaarte daarvan tot me doordrong, alle angst van me af viel, ik wat zaken ging regelen (testament, euthanasieverklaring en dergelijken) en besloot er een fijne tijd van te maken voor zover dat me gegeven zou zijn. Dat kwaliteit voor kwantiteit ging en dat ik geen energie en tijd meer in allerlei minder nuttige of prettige zaken wilde steken.  Dat voelde onmiddellijk een stuk lichter.
Ik ging niet vechten tegen de ziekte( leek ook onmogelijk), maar om het leven nog zo waardevol mogelijk te maken. Ik ging nog gezonder eten, want ik moest dat lijf alle kansen geven om zijn werk nog zo goed mogelijk te doen en ik schrapte heel veel zaken uit mijn agenda en leven als onbelangrijk en niet bijdragend aan het goede ervan. Geld mocht bv nooit een grote rol spelen, genoeg voor het echt noodzakelijke en leuke als dat kon en verder onbel;angrijk. (ik had een bijstandsuitkering, veel lager kan alleen nog als je schulden hebt, dat was nooit gebeurt en dat moest zo blijven. Ik kon goed leven van dit minimumbedrag omdat ik geen hoge eisen stelde en goed kon rondkomen met weinig.). Dat is het ook nooit geweest, Elke keer als er een probleem dreigde, kwam er ook een oplossing en dat geeft vertrouwen, samen natuurlijk met een gezonde buffer die ik altijd heb gehad.
Dit alles gaf me al snel vertrouwen en rust, waardoor ik veel dingen kon meemaken als een vreemde, ongezochte, maar wel interessante reis. Bijna iedereen was verbaasd dat ik opgewekt, blij en humoristisch met alle narigheid kon omgaan. Laat ik duidelijk zijn; chemo's en operaties zijn niet niks, echt niet, maar het is te doen.
Ik kreeg weer haar, probeerde(te vergeefs) wat aan mijn conditie te doen, moest een tweede borst inleveren en bleef opgewekt. Nee geen opgelegde grijns, maar echte blijheid van binnen  uit. Ik besloot geen kunstborsten te nemen, niet door operatie, niet los in een bh, want waarom zou ik moeten verbergen dat ik geen borsten had? Het is niets om je over te schamen. Het vreemde is dat het mensen vaak niet eens opvalt, omdat ik er zo natuurlijk mee omga. Ik heb er geen verdriet over - ze waren leuk, maar als er een monster in schuilt wil je ze wel kwijt-en hoewel ik me ervan bewust ben dat ze er niet meer zijn, is het ook geen issue en eronder lijden doe ik zeker niet. Dit ben ik nu. Niet perfect, maar hé, ik heb al een flinke veldslag overleefd en de littekens draag ik met trots.
Natuurlijk heb ik mindere dagen, ben ik wel eens boos of chagrijnig, ik ben een mens en geen heilige, maar ik blijf niet hangen in negativiteit en zie al snel weer de waardevolle zaken in het leven.
En nu ben ik dus bijna tien jaar verder en logenstraf ik de statistieken, kijken artsen me verbaasd aan en ben ik zelf ook een beetje beduusd als ik 's  morgens weer mijn ogen opendoe.
Ik ben geen Oprah of Amerikaanse succesfilm, ik ben echt, met overgewicht, onderkin (met haren), wratten, ben diabeet, rijd in een scootmobiel en heb maar beperkte energie, maar ik ben wel een blij mens. Realistisch optimisme, niet omdat het moet, of omdat het bewonderd of gepredikt wordt, maar omdat het mijn leven is en ik er meestal veel lol in heb.
Ik kan geen handleiding schrijven, want elk mens is anders, heeft zijn voorgeschiedenis, zijn karakter zijn overtuigingen en omgeving en mijn pad is het mijne geweest, niet het jouwe. Maar je kunt wel bewust met je situatie, het levensgebeuren en hoe je houding erin is, omgaan, dat is  wel een keuze, waar je ook in geholpen kunt worden, al deed ik het uit mijzelf.  Voor mij werkt het en is het goed zoals het is.

13 opmerkingen:

  1. En toen was ik stil ,nou ja niet helemaal ! Mens wat kunnen velen van ons een voorbeeld nemen aan jouw manier van leven !!
    Groetjes Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hallo Vlasleeuwenbekje,
    Bedankt voor jouw verhalen; het doet me elke keer weer goed over jouw optimisme en levensvreugde te lezen, meer nog in het licht van alles wat je meemaakt en meegemaakt hebt. Ik lees graag, woon in Frankrijk en daar wordt ook graag en veel geschreven over geluk, vanuit de filosofie etc.; maar naast de ideeën is er ook gewoon de dagelijkse praktijk die we in moeten vullen. Jouw blog is een lichtpunt voor veel lezers, dat denk ik echt.
    Veel groeten Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi geschreven, Vlasje. Ik ben een paar keer in een inloophuis voor kankerpatiënten geweest, en het valt me elke keer weer op hoeveel levenslust daar heerst. Mensen hebben vaak afschuwelijke trajecten achter de rug, maar stralen vrijwel allemaal uit dat ze blij zijn dat ze er nog zijn en elke dag als een cadeautje beschouwen. Die mensen geven mij moed. En jij ook, dus dankjewel voor je blog.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja! Driewerf Ja! (morgen schrijf ik hier ook over)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi en herkenbaar! Ook ik ben bijna altijd blij, juist met hele kleine dingen. En iedere dag opnieuw ben ik dankbaar dat ik leef. Juist doordat dit helemaal niet zo vanzelfsprekend is (ik heb een hartafwijking en 5 hartstilstanden overleefd). Iedere dag is een cadeau, pak het uit en geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik lees dit blog na een telefoongesprek met iemand,die juist het tegenovergestelde is. Dan vraag ik me af,zouden genen ook meespelen in je keuzemogelijkheden op het leven?

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Jeetje, wat herkenbaar! Ik ben ff iets jonger dan jij, maar snap je helemaal. Ik ben door een auto ongeluk erg verbrand en word contstant bekeken door mijn omgeving. Maar ik leef nog!
    Door het ongeluk kwam ik in de Wajong en binnenkort word ik wrs herkeurd. Ik kan ook nog best werken. Ik ben gewoon rete gezond. Maar ik zie er niet uit, eerlijk is eerlijk. Ik solliciteer al jaren, maar noppes nada,
    Ik ben nu 27 en na 6 zware jaren ben ik een heel gelukkig meissie. Ik doe vw werk in tuinen voor verstandelijk gehandicapten en geniet ervan.
    Het leven is zoals het is. Mijn ouders zijn beide overleden tijdens dat ongeluk, mijn broer ook.
    Soms krijg ik hele rare reacties, zo van "je hersenen zijn zeker ook afgefikt".
    Vlas, we leven ! Jij zonder borsten, ik zonder neus en lippen, maar wel met veel littekens!
    Groetjes, Simone

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Respect voor jou en Vlasje....

      Verwijderen
    2. Hee lief van je! Dank je wel!

      Verwijderen
    3. Respect, dame. Je hebt wat te verstouwen gehad, maar je bent er nog, 'living out loud'.
      Werken in de natuur doet een mens goed, hé? Sinds twee jaar ga ik mee als begeleider van vakanties voor verstandelijk gehandicapten, en ook daar geniet ik enorm van. Keep up the good work, meis.

      Verwijderen
  8. Ja. Het leven voor en na is wezenlijk verschillend. Ik herken veel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. heel knap hoe jij je zo goed hebt staande gehouden maar vlas!!! aan die wratten en haren op de verkeerde plaatsen (gezicht)? kan je toch iets doen???? een beetje ijdel zijn is echt helemaal niet verkeerd mits je een heks bent natuurlijk;-]].
      Linda

      Verwijderen
  9. Wat een verhaal. Mijn bewondering stijgt.

    BeantwoordenVerwijderen