vrijdag 23 mei 2014

Het SJ-Syndroom

Nog steeds lijd ik bij tijden aan het Snelle Jelle Syndroom. Ik noem het zo naar de bekende reklame waarin een jongeman na een potje schaatsen/zwemmen/roeien een koek neemt en dan nog even verder gaat (voorzien van nieuwe energie) en zichzelf daarna in vreemde situaties terugvindt (op de Noordpool, naakt op een strand, of ergens op een Oosterse watermarkt) en natuurlijk geen idee hoe hij terug moet komen.
Mijn fietsavontuur valt hier duidelijk onder. Het ging goed, het ging beter, dus ik kon ook nog makkelijk fietsen, dacht ik. En opeens zat ik in het Land van Grote Moeheid. Idem van de week met mijn Kanotocht die ik combineerde met een jongensvoorstelling en een lang bezoek van grote vriend, hup opeens in WahWahland, te moe, niet snel herstellend.  Het blijft een grote val, waarin je nogal gauw kan trappen en ook ik doe dat af en toe met grote overtuiging.
Vandaar dat ik alweer vanaf maandag niet vooruit te branden ben en als dan nog een krankzinnig geworden automobilist al je toch al overprikkelde zenuwen bloot giert, moet je echt even onderduiken en met zachtheid herstellen.
Vandaag dus geen scoottochtjes, maar een beetje oetelen in huis en tuin. Tempo schildpad, sapjes en stilte, schrijft mijn EHBO-protocol voor en dat zullen we dan maar doen ook de eerste dagen. Low profile om weer te gronden en tanken. The neverending story.

11 opmerkingen:

  1. Wonderlijk,dat meer energie hebben,ook moet wennen. En je moet leren,hoeveel aktiviteiten in je huidig kunnen passen. Geniet deze dagen maar van de simpele niet vermoeiende dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat jammer. Toch spaarzamer omgaan met je energie, Vlasje.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Makkie an he, Speedy. ;)
    Ik kan me goed voorstellen dat je in al je enthousiasme zo snel gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooie vondst het SJ-syndroom en ergens met overtuiging in trappen is zo begrijpelijk en herkenbaar. Maak er maar een paar heerlijke prutteldagen van. Met goed kijken naar je eigen kompas (en wie kan dan nou beter dan jij?) 'vaar' je over een week de kanoroute weer.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat Snelle Jelle syndroom heb ik ook regelmatig. ;-) Geniet lekker van de rust en een beetje in huis en tuin rommelen is ook best leuk...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik moet ook regelmatig mijn grenzen weer even over, voordat ik besef dat het niet kon. Zo leer ik iedere dag mijn lichaam beter kennen en sluit ik nieuwe dealtjes met mezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dag snelle Jelle.Zo ondersteunend om jouw verhaaltjes te lezen.Daar put ik kracht uit.Ga nog maar lang door,hoor.
    Lieve groet,Anneke*

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Die Snelle Jelle heeft geheel geen tijd om te genieten van wat hij ziet onderweg. De Langzame Jelle duidelijk wel. En gaat het niet om het reizen zelf?

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik heb het chronisch vermoeidheidssyndroom en ben dat méér dan zat! Mijn hoofd wil veel meer dan mijn lijf wil/aankan. Zo zal jij je nu ook ongetwijfeld voelen. Ik wens je doorzettingsvermogen en beterschap :-)
    Groetjes van Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als je mij al langer volgt, weet je dat ik ook een soort van ME heb, al is dat nooot gediagnosteerd. Sinds ik ,nu 10 maanden, glutenvrij eet gaat het een stuk beter, maar hoewel ik beter herstel en een stuk meer energie heb, ben ik nog kwetsbaar voor mijzelf overvragen. Dit is nu het geval geweest. Lees eens onder The ugly truth in het tabblad.
    Min of Meer heeft baat bij de Guptatherapie, ik doe het met glutenvrij en mijn EHBO.
    Wens jou ook veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het blijft balanceren hè. Ik wordt na een semiedrukke dag ook altijd even teruggefloten door mijn lijf. Die grens is zo wazig dat ik er bij een goede dag zo over heen stap. Blij dat ik vrij ben....om dan later weer de kous op de kop te krijgen.
    Gelukkig is het mooi weer. In de tuin zitten is nu best een beloning ;)
    Rustig aan..en sterkte@

    BeantwoordenVerwijderen