donderdag 8 mei 2014

Dubbele gevoelens

Heb het boek De vrouw die de honden te eten gaf van Kristien Hemmerichts net uit.
Het kreeg veel, vaak ook negatieve,  publiciteit en dan wordt ik nieuwsgierig en wil mijn eigen mening vormen.
Het boek kruipt, fictief- het is nadrukkelijk een roman- in het hoofd van Michelle Martin, de vrouw van Marc Dutroux, de belg die een aantal meisjes ontvoerde en misbruikte en warvan er 4 omkwamen en tevens een handlanger doodde en begroef.
Michelle, in het boek Odette genaamd, werd als handlangster veroordeeld en is inmiddels vrijgekomen en woont bij nonnen in een klooster. In hoeverre Michelle medeschuldig was, is nog een betwist item, maar zeker is dat ze vaak meeging met de auto als Marc de mkinderen ontvoerde en dat ze tijdens een gevangschap van hem de in een kelder opgesloten meisjes An en Eefje had moeten verzorgen en te eten geven, hetgeen ze niet heeft gedaan. Deze stierven een hongerdood.
Afschuwelijk allemaal, maar iedereen heeft de zaak toch wel uitvoerig gevolgd in de media, want wij mensen zijn nu eenmaal altijd nieuwsgierig en sensatiebelust. Ook ik kijk nog al eens naar waargebeurde crimeverhalen, bv op ID -tv. Waarom? Omdat het mij, en velen met mij, gefascineerd worden door de motieven en de psychologische profielen van zulke daders. We kunnen het ons niet goed voorstellen wat iemand drijft en dat enigma wil je oplossen, misschien om zelf tekenen bij zulke mensen  vroegtijdig te kunnen signaleren, uit een soort zelfbescherming dus?  Ik vind het soms morbide van mijzelf en sommige media gaan vooral voor de sensatiekant ervan, want dat verkoopt. Lekker griezelen in je veilige huis.
Zo kijk ik niet, maar is het wel gezond om daar belangstelling voor te hebben? Ik leer er wel wat van; ten eerste dat veel mensen door een slechte jeugd behoorlijk verkreukeld kunnen worden en dat je niet aan de buitenkant kunt zien of een mens een psychopaat is, bijvoorbeeld. Het is belangrijker om naar iemands interesses en gedrag te kijken dan naar zijn /haar uiterlijke presentatie.
Ik ben sowieso erg geinteresseerd in psychologie en gedragswetenschappen, net zoals in filosofie en ettelijke andere onderwerpen. Dit zou in het verlengde ervan kunnen liggen. Maar is dat een excuus?
Wat betreft het boek zelf, het is dus duidelijk een poging om in het hoofd van iemand te kruipen, uitgaand van de bekende feiten. Ik denk dat Kristien Hemmerechts dat goed heeft gedaan en wel eens heel dicht bij de waarheid uitgekomen zal zijn. Het is geloofwaardig en soepel geschreven. Geen poging tot rechtvaardiging of  verontschuldiging of verzachting van de feiten.
Het blijft boeiende materie, maar tegelijk laat het een ongemakkelijk gevoel achter. Misschien moet dat ook wel.

3 opmerkingen:

  1. Misschien zou ik het boek willen lezen,na je verhaal. Maar ik kan me beroerd voelen na het lezen of zien van zulk gedrag. En me afvragen,hoe ik in een vergelijkbare situatie zou handelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb het ook gelezen.Het ging mij eigenlijk hetzelfde als jij, de behoorlijke negatieve manier waarop Kristien zelf ook werd bejegend, alsof ze de dame zat te verdedingen.
    Ik had bij tijden zelf het idee dat ze zich zelf nog moest verdedigen waarom ze dit boek had geschreven.

    Daarbij ben ik het ook beu dat dwdd en pen w zo langzamerhand bepalen wat we moeten lezen en wat in de top 10 komt( als je dat al zou willen lezen)

    Succes Siny

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb het boek in de bibliotheek gezien, maar niet meegenomen. Ik vind het te akelig geloof ik... In sommige mensen wil ik me zelfs fictief niet verdiepen.

    BeantwoordenVerwijderen