maandag 14 april 2014

Niet verplicht

Ik las een stukje van iemand die zich ergerde aan het opgelegde, bijna verplichtte, genieten dat sommige mensen prediken.
En dat is ook ergerlijk. Het is Amerikaans genieten, zoals ik dat noem. Amerikanen schijnen altijd in winkels en eetgelegenheden te horen te krijgen; Hi how are you, nice to see you en dergelijke kreten, terwijl dat gewoon verplicht is voor het personeel van veel ketens. Ze draaien hun hoofd om en zijn je volledig vergeten, omdat het maar holle frases zijn.
In de reclame zie je dit fenomeen ook, maar dan gekoppeld aan een produkt; mensen zijn stralend gelukkig omdat ze die nieuwe keuken hebben of die dure auto. Dat heeft niet zoveel met geluk te maken, maar met (even) bevredigde hebzucht. Zoals een junk blij is na zijn shot.  En we schijnen pas lekker te funktioneren met deze schijnblijheden. We moeten op vakantie, om die leuke hippiemarkt te zien, naar een wellnesscentrum om stralend aan onze tenen te laten knabbelen of die echte jaren vijftig hamburger die ons diep verzaligd maakt.
Dat heeft naar mijn idee totaal niets met geluk en blijheid te maken.
Ik heb eens een aanvaring gehad met een blogster toen ik op een erg negatief blogje over warm weer, reageerde met het feit dat veel mensen daar wel blij mee waren en dat zoiets meestal maar kort duurt. Ze vond dat ik haar positivisme opdrong en zij wou lekker negatief zijn. Ok, natuurlijk mag dat. Het is een keuze, soms, hoe je kijkt naar de omstandigheden die er zijn kan je reaktie bepalen.
Zelf neig ik naar positivisme, niet opgelegd, maar gewoon omdat het leven niet zo slecht is en er altijd wel iets te vinden is wat wel leuk, fijn en prettig is. Dingen die je een geluksgevoel bezorgen, zodra je je openstelt voor de mogelijkheid.
Dat was niet altijd zo. Als kind werd ik soms erg onzeker omdat ik motorisch niet zo vaardig was, maar des te trotser als ik , na lang oefenen, wel een 7 voor een evenwichtsbalk oefening wist te scoren. Die telde voor mij meer dan de 9 voor andere vakken die ik moeiteloos haalde.
Als tiener had ik niet zoveel problemen  om mijn eigen weg te volgen, al had ik vaak last van te hoge verwachtingen van dingen en mensen.
 Later overvielen mij geregeld diepe depressieve gevoelens, en dat was zwaar. Heel zwaar, want dan is alles zwart en grijs, en zijn de nuances zoek.
Gelukkig ontdekte ik via een psych dat ik aan klinische depressies (bipolair)leed die met medicatie goed te managen waren. Het leven werd een stuk draaglijker.
Bleef over mijn gezondheid die me mijn leven lang achtervolgde en het bestaan tot een hindernisbaan maakten. Ik ontdekte dat hoe erger ik ertegen vocht , hoe moeilijker en teleurstellender het leven werd. De manier om me ermee te verzoenen bleek in mijzelf te liggen, niet vechten tegen wat je niet kunt veranderen, maar met je lichaam samenwerken om er het beste uit te halen. Dat gaf pas een goede modus. En toen ontdekte ik zelf  mijn gluten/granen allergie en verdween ook die zware last van uitgeput zijn en niet kunnen herstellen van inspanningen.
De kanker had me al gewezen op het fragiele van het leven en de onzekerheid van toekomst, dus het leven heeft me zelf lessen gegeven en ik luisterde, eindelijk.
Daarom ben ik een blije levensreizigster geworden, niet eentje met een tandpasta lach, maar met een lichtje dat in me brandt en dat ik koester en voedt.  Echte blijheid, echt diep gelukkig kunnen zijn, tevredenheid met wat het leven brengt, ook de minder leuke zaken, want die zijn maar een schilletje waar mijn lichtje wel doorheen komt schijnen. Ik ben een gelukszak geworden zoals de belgen zo smeuiig zeggen.


4 opmerkingen:

  1. Mooi stuk. Waar ik op moet letten,is een "somberaar"zijn/haar somberte te laten beleven. En er geen optimistische beweringen tegenaan te gooien. Maar mijn uitstraling,dat wat ik zelf voel,pas ik niet aan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi stukje! Ik ben van nature ook meer geneigd wat optimistischer/positiever te zijn. Anders wordt alles wel heel deprimerend. Dus nu hier een straaltje zon naar binnen schiet, laad ik me daar even aan op, gewoon even genieten van iets moois voor zolang het duurt. Ik denk dat dat ook wel iets is dat ik geleerd heb in mijn niet zo leuke ervaring met mijn ex-partner; dan moet je dat soort kleine geluksmomentjes wel even pakken, want ze kunnen zo voorbij zijn en je hebt ze gewoon écht nodig om overeind te blijven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jouw blog is mijn cadeautje voor vandaag....

    BeantwoordenVerwijderen