maandag 17 maart 2014

weg = weg

In de aflevering Boeken van Wim Brands gisteren (nog te zien http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1404626), was er een mooi gesprek met Wim Kayzer. Die zag 4 maal de dood in de ogen en na het afmaken van zijn laatste boek( over dit onderwerp) nogmaals.
Het was een mooi gesprek, onder andere over het zo anders reageren van jezelf dan je ooit gedacht had. Dat er een stille rust over je kan komen in de stijl van "wat kome mag, kome ¨  . Herkenbaar. Wat me wel verbaasde is dat beide heren geen rust hadden over de dood zelf. Het idee dat je er niet meer bent, niet meer meedoet, niets meer ervaart, was afschrikwekkend voor beiden.
Zelf ben ik niet gelovig in christelijke of andere zin. Heb de dood ook herhaaldelijk recht in zijn smoel gekeken, maar bij mij is dat gevoel over de dood anders. Als ik iets vrees is het een sterven op een nare en langdradige en lijdende manier, maar het dood zijn, ik weet het niet. Niemand weet het. In mijn idee, is dood, gewoon weg. Zoals bij een diepe slaap of narcose, geen waarnemingen, geen zintuigen die nog werken, hersenen die niet meer functioneren, dus alles gaat gewoon op zwart. Een diep fluwelen gat waar je induikt. Als ik het fout heb, en er is wel iets daarna, laat ik me graag verrassen, maar als niets niets is , is er ook geen gevoel over, en ook geen angst. Of er iets van mij overblijft? Misschien dat mensen nog eens aan me denken, maar ook dat zal wegebben. Misschien heb ik een kleine geestelijke imprint achtergelaten, of springt er een vonk hiervan naar iemand anders toe. Maar als dat niet zo is, is het ook goed, want we zijn onderdeel van iets onmetelijks. Alles is oneindig een eeuwige kringloop, dus misschien ook van hersengolven, wie het echt weet, heb ik nog niet gehoord, wel mensen die menen te weten hoe het is, na het leven. Die daardoor in verwachting leven van hemel, hel of vagevuur, van nirwana of andere bewustzijnsniveaus, soms in angst en vreze, soms in blijde verwachting. Ik stort me, als de tijd daar is, wel in het avontuur, net zoals ik vandaag niet weet wat straks me brengt( misschien valt de hemel wel op mijn kop....)

3 opmerkingen:

  1. Die uitzending ga ik kijken. Bedankt voor de tip. Mensen met een "tunnel-ervaring"hebben ook die rust,die jij beschrijft. Zelf geloof ik in opgaan in onmetelijke liefde na het sterven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voor mij telt ook het idee (zeker weten doet niemand) dat dood gewoon dood is... niks meer, op, klaar. Maar ik kan er wel voor zorgen dat er een paar mensen zijn die met liefde aan mij terug denken na mijn dood. En heel misschien heb ik die mensen wel geïnspireerd om dingen te veranderen. En zo left een ieder toch nog door, na zijn dood. Ik hoop nog lange tijd te hebben voor nog meer inspiratie, van anderen en voor anderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi verwoord. Ik ben ook niet bang voor mijn eigen dood, maar wel om mijn partner te verliezen.

    BeantwoordenVerwijderen