zondag 16 maart 2014

Kluizenaars

Vroeger werden mensen die weinig contact met anderen wilden, al snel als kluizenaar bestempeld. In mijn kindertijd kregen we vaak stapels tijdschriften,( die al niet erg aktueel meer waren, maar je was er heel blij mee) van een man uit mijn ouders kennissenkring. Wij waren het voorlaatste station, want na ons volgde De Kluizenaar, waar wij het in de brievenbus dienden te doen. Lang vond ik het eng, alsof die man opeens een kind naar binnen zou trekken, als hij de kans had, dat daarna van de aardbodem verdwenen zou lijken te zijn. Later begreep ik het beter, want zelf vermaakte me alleen net zo goed als met andere kinderen er bij. Sommige dingen (vooral in de natuur zijn) waren zelfs fijner alleen. Ik was alleen benieuwd naar die man, die zich nooit liet zien, want die moest wel een groot denkhoofd hebben, gezien alle lektuur die hij verzwolg.
Nu begin ik steeds meer zelf een kluizenaarster te worden; ik vermaak me uitstekend zonder anderen, verveel me nooit, vind veel mensen geen waardevolle toevoeging aan mijn leven, al ben ik zeker geen mensenhaatster. Mensen interesseren me mateloos, maar ik hoef ze niet allemaal dichtbij me te hebben. Ik ben best sociaal, soms, maar sinds ik zelden of nooit uitga of feesten en partijen of festiviteiten in het algemeen bezoek, zelfs plekken met veel mensen het liefst vermijd, ben ik  heel vaak in mijn uppie en ervaar dat niet als een gemis. Ik lees veel, heb enorm veel interesses, kan volkomen opgaan in de natuur, oetel heerlijk in mijn tuintje en sociale contacten zijn  als aanvulling best fijn, maar steeds minder prominent. Vroeger leek me het leven in een klooster te gek, vooral vanwege de stilte , de contemplatie en het gebrek aan sociale inbreuken van buitenaf. Nu idealiseer ik het niet, zie meer dat het ook veel beperkingen heeft en kan leiden tot een slaafs leven in een gemeenschap die erg benauwend kan zijn. Maar als ik verhalen hoor over kluizenaars, monniken, mensen die de eenzaamheid juist zoeken, begrijp ik  steeds beter wat hen drijft.
Na dit weekend en het volgende zijn ook de schaatsevenementen afgelopen en  kan ik ook de weekenden meer stilte ervaren en dat is net zo fijn om naar uit te kijken als het begin van een nieuw wintersportseizoen.


9 opmerkingen:

  1. rigerend zijn kluizenaars, mensen kunnen ze niet "plaatsen" doordat ze zich weinig laten zien.. Mooi geschreven stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De stilte is af en toe heel prettig. Hoeveel 'lawaai' is er om een mens heen. In de supermarkt, in (kleding) winkels, op de werkvloer. Ik vergeet altijd om de radio aan te zetten overdag en 's avonds kijk ik dan wel tv (journaal) om niet helemaal 'wereldvreemd' te worden. Ik vind stilte ook prettig. Nou ja stil, vogeltjes, koeien enz. die zijn niet lawaaierig.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb een gezin, maar word ook weleens kluizenaar genoemd. Zoals jij het beschrijft, voelt het voor mij ook. Helemaal zonder zou ik niet willen, maar ik kan me (tot verbazing van anderen) wel heel erg goed alleen vermaken. Vaak beter dan samen met anderen. Niks mis mee; zo lang er een goede weg word gevonden om dit pad te bewandelen (alleen of soms samen), is het mooi dat het kan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. In ervaar stilte ook als heel plezierig. Dan ervaar ik veel meer.
    Goed trouwens dat je noemt dat je geen mensenhater bent wanneer je geen behoefte hebt aan mensen om je heen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. fijn om te zien dat ik niet alleen ben in het feit dat ik ook veel alleen ben en daar absoluut geen moeite mee heb, vroeger had ik ook veel vrienden en mensen om me heen ,maar tegenwoordig niet meer, sinds ik me meer op mezelf ben gaan richten in de zin van ik doe steeds meer dingen die andere mensen totaal niet boeien, zijn veel mensen afgehaakt, ik zeg nu ook vaker nee als me er iets gevraagd word, niet dat ik anderen niet wil helpen ,maar het was meestal een richtingsverkeer en daar heb ik geen zin meer in. ik heb er voor gekozen om me wat afzijdig te houden,maar voor de mensen in mijn naaste omgeving ben ik er natuurlijk wel als ze me nodig hebben. maar ik heb geen zin meer om te moeten aanhoren hoe onzinnig men mijn levensstijl vind, ik ga namelijk niet op vakantie en zet mijn huis niet vol met de laatste trends, anderen mogen dat van mij gerust doen ,maar ik kies er voor om mijn huis in te richten met voornamelijk oude spulletjes die ik vind in kringloopwinkels en op rommelmarkten en soms ook bij het grof vuil langs de weg. ook probeer ik zo milieuvriendelijk te leven en ook daarin vind men mij maar vreemd, gelukkig ben ik nu op een punt in mijn leven dat ik me daar niets meer van aantrek en als dat betekend dat ik nu minder vrienden en kennissen heb , tja daar heb ik inmiddels ook geen problemen meer mee. ik geniet van de mensen waar ik wel contact mee heb en van mijn eigen gezelschap.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik herken veel in je verhaal.Een buurman noemde ons kluizenaars alleen al omdat je bij ons niet makkelijk naar binnen kunt kijken want daar houden we niet van .We zijn dan wel met zijn tweetjes maar erg op ons zelf .Ik vind het heerlijk om dingen alleen te doen en ook mijn man heeft zijn eigen plek boven waar hij graag is .Ik zou er niet tegen kunnen om veel mensen om me heen te hebben .Sociale contacten hebben we weinig en dat is voor ons prima .

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vind het van tijd tot tijd ook heerlijk om alleen te zijn. Merk op dat ik in volle ruimtes de gevoelens van anderen oppik, en da's heel erg vermoeiend.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat heb jij een mooie mix gevonden tussen alleen zijn en af en toe anderen om je heen. Ik ben ook geen echt gezelschapsmens. Soms heb ik gevoel,dat hier twee kluizenaars harmonieus in één huis wonen.Het is dan tijden lang helemaal stil.

    BeantwoordenVerwijderen