donderdag 27 maart 2014

Dat staat je netjes

Gisteren was de plastic ophaaldag en vandaag idem met oud papier. Het ruimt weer stevig op hier. Gisteren twee zeer volle zakken aan de weg gezet, en vandaag een aantal kartonnen dozen al dan niet gevuld met ander karton en de gebruikelijke hoeveelheid kranten. Je kunt het maar kwijt zijn!
De wind is stevig, geen fietsexpeditie, wel de tuin in straks als de zon er wat meer aan opgewarmd heeft. Het erf gaat verder in de 2.0 stand gezet worden, want wat ik al gedaan heb, smaakt naar meer. Er kan verder gezaaid en potten geschoond en klaargezet voor wegbrengen, enfin, klussen in overvloed.
Ik zit hier met rode wangetjes van alle complimenten die ik mocht ontvangen over mijn blog jubileum.  Maar ik blijf bloggen zoals mijn dankbare hart me ingeeft en zet niet de windvaan naar lezers. Mijn weinig opzienbarende belevenissen zijn mijn leven en mijn blije muts staat op mijn eigen hoofd. Maar het geeft wel een kick op te weten dat er waardering is, al schrijf ik het niet op uit enige behaagzieke motivatie.
Als lezers inspiratie krijgen of motivatie uit mijn schrijfsels is dat mooi meegenomen.
Ik schrijf niet om mensen ergens van te overtuigen, al zou ik dat stiekem wel eens willen. Zoals mijn  dieetverandering die mij zo enorm veel goeds bracht en brengt en mijn verontwaardiging over sommige uitspraken en ontwikkelingen.  Maar  als mensen er niet echt voor openstaan, zal ook ik ze niet kunnen overhalen, en als mensen dat wel doen, komen ze hooguit iets eerder op het spoor van dingen die ik ook niet heb uitgevonden. Iets (voor-)leven is de beste aanwijzing die je kunt geven. En eerlijk voor fouten en miskleunen uitkomen, kan alleen maar je geloofwaardigheid verhogen en anderen heel misschien de lange weg naar verbetering helpen verkorten.
Als ik iedere "goede "raad die mij ooit was gegeven had opgevolgd, was ik ten eerste niet wie ik nu ben, en ten tweede was me ook veel naars overkomen, want hoe goed  bedoeling soms is, het was niet mijn weg. Zo is dat voor iedereen, elk mens moet zijn eigen paadje vinden en belopen en bevechten en terugkeren van de foute weg voor hem of haar.
Op dit moment hebben diverse blogsters met verdriet en verlies te maken, ook dat is een weg die een mens zelf moet bewandelen. Begrip en liefde en aangeboden steun zijn heel fijn, maar niemand wandelt in jouw schoenen. Ik leef mee, stuur virtueel warmte en licht en hoop dat ze er verrijkt door worden.
Leven en dood, ze horen bij jou en bij mij en zijn alleen echt door jezelf te beleven. 

1 opmerking:

  1. Misschien spreekt een blog juist aan,als het gewoon als uiten van wat je denkt en voelt geschreven wordt en niet om lezers.

    BeantwoordenVerwijderen